Evdeki Gazeteci

YILIN ÍLK KARI DUSTU

2012-01-13T02:13:00.001-06:00

Her sene ilk kar yagdiginda fotograf cekmek adetim olmus. Bu sene buraya ancak Ocak'ta kar yagdi. Onceden Kasim, bilemedin Aralik ayinda yagardi. Gunduz Tuba'nin davetine kar kiyamet demedik, araba kaysa da, yalpalasa da gittik. Bizi kar bile alikoyamiyor gezmelerden ;)

Simdi gecenin 2 si ve bir takim adamlar kar makineleriyle kureklerle karlari, kaldirim ve kapi onlerini temizliyorlar. Gurultulerine bebecik uyanmadi sukur. Bu da sitenin yeni hizmeti galiba. Gecen yil evin on kapisina yigilan kardan dolayi kapiyi acamamistik.

2012-01-09T01:31:00.003-06:00

Himm! Gunun en sakin saatleri :) Yavrular misil misil uyuyorlar. Temizlenmis bir mutfak, bir fincan kahve, biraz bilgisayar, kitap, artik ne denk gelirse... Gecenin 12'si, 1'iymis kim takar, bebecik 5'te, 6'da uyanirmis kimin aklina gelir ;) Gunun en bana ait birkac saati iste :) O kadarcik da olsun artik

Anneler Gunu

2011-05-09T15:43:00.004-05:00

Meleklerimden bana....

Hayirli anne olup, hayirli evlatlar yetistirebilmeyi dilerim tum annelere...

Hoşgeldin Bebek

2011-03-09T01:18:00.003-06:00

Gönül sevincimiz, Hatice Nevâ'mız geldi. Hoşgeldin güzel bebeğim. İnşaallah ismine lâyık olur, güzel bir ömür sürersin.

Senin geleceğini öğrendiğimiz ilk günlerde okuyordum Çöl -Deniz'i, Hz. Hatice'yi... Bir kızımız olursa adını O'ndan alsın, Onun gibi temiz, O'nun gibi güzel, Onun gibi güzelliklere, hakikatlere erken uyanan olsun dedik. Bir de Nevâ ekledik yanına. Gönül sevinci veren, gönül okşayan nevâ makamı gibi olsun diye... Zaten Hz. Hatice'de sevdiğinin gönül sevinci değil miydi?

2009-06-12T02:32:00.005-05:00

4 yasindayim...

Çoookk cool um.

20'ye kadar sayip, Ingilizce bile parcalarim.

Coook vizli (hizli) kosabilirim.

Mcqueen hastasiyim, haretenin (Karate) ustasiyim

Kizlarla aram cok yok, kankilerimin has arkadasiyim.

Bisiklet ustunde sov yaparim,

Annemin yuregini hoplatsam da , havami atarim.

Herseye ragmen ben annemle babamin minik tosbaasiyim.

2009-06-10T22:24:00.004-05:00

O beni prenseeess peri sanıyooooo

Bendeki de saç o taç görüyooooooo

Benim tatlı cücem beni çoooooookk seviyooooo

Dünyadaki tek güzel ben sanıyoooooooooo

Erkek cocuk annesi olmak pek güzelmiiişşşş

Bütün iltifatlar bana geliyooooooooooooooo

2009-05-18T11:31:00.011-05:00

Haftasonundan Kareler

Gunesi, mavi gokyuzunu gorunce nasil da hemen heves ediyoruz kendimizi disariya atmaya, sahil kenarlarina kosmaya. Kostuk kosmasina ama Chicago'nun keskin ruzgariyla sersemlestik epey. Usuye usuye gol kenarinda yuruyus yaptik, dolastik, lahmacun yedik. Aksam eve gelince de nerede sizip kaldigimizi bilemedik. Ne zaman isinacak bu Chicagooooo?....

Epey ugrasti tirmanmak icin. Cok inaniyordu tirmanabilecegine. He he

2009-04-19T19:22:00.018-05:00

LALE DEVRİ

İstanbul Lale Devri'ni yaşıyordur şimdi deyip duruyordum. Canım kuzenim Nurdan sanki aklımı okumuş gibi bir sürpriz yapıp bu güzel fotoğrafları yollamış bana bugün. İstanbul dan taze taze...

"Halinde soylu bir yücelik var ki lalenin Bir devre vermiş ismini bir kahraman gibi " demis F. Nafiz Çamlıbel

2009-03-30T23:10:00.006-05:00

BUZLAR ERİYOR

Karlı buzlu Chicago günleri tam bitti derken yine kar yağdı. Pazar sabahı perdeleri açınca heryeri bembeyaz görünce şaşırdım. Burası için beklenmedik birşey değil aslında ama bahar beklentisine girmişiz demek ki yine de. Neyse ki bu sefer çabucak erimeye başladı karlar, buzlar. Aşağıdaki fotoğrafları kışın çekmiştim. Bu kadar buz olmadı bu sefer. Yine havadan sudan bir yazıyla geçiştirdim ama hiç değilse yeni birşeyler görüyorum sayfamda. Eee bu benim kendi halinde günlüğüm, günlük yazılar olmasa da. Kim karışır???

2009-03-04T09:38:00.017-06:00

Yine ozledim Istanbul'u, cok ozledim...

2009-02-15T15:55:00.002-06:00

N'ABER???

Hamur işleri

2009-01-09T00:18:00.020-06:00

HAMUR İŞLERİ :)

3 bucuk yasindaki civcivleri oyalamak sanildigi kadar kolay degildir.Butun gun ayaklarinizin dibinde cik cik cik dolanirlar. Istekleri bitmez, nazlari bitmez........ Hep " hadi oynayaliiimm, hadi benimle oynaaa, yemek yapmaaa, temizlik yapmaa, yatmaa, kalkmaaa" diye vidi vidi ederler. Saklambac oynarsiniz, kovalambac oynarsiniz, puzzle larini yaptirmaya kalkisirlar, trencilik oynatirlar, boyama kitabi boyatirlar,lar lar lar yani... Napiimm ben ablam gibi degilim, o bizim ailedeki butun kucuk cocuklarin gozbebegiydi. Onlari bikmadan usanmadan oynatir, cocuk sarkilari soyler, nasil eglendirecegini cok iyi bilirdi. Bense bi tek bebeklerle ilgilenmeyi cok severdim tombik ve sevimli olduklari ve bi de konusup biseyler isteyemedikleri icin. Oyun cagi cocuklariyla oynamak beni acaip daraltirdi. Hala da oyle ama mesele oglum olunca, mecbur oynuyoruz iste. Vazife icabi gibi birsey, o mutlu olsun yeter ki... Iste hemen hemen her cocugun sevdigi faaliyetlerden biri olan oyun hamurunu biz bazen evde birlikte hazirliyoruz. Hatta hazir hamurlardan daha cok makbule geciyor evde yaptigimiz hamur onun icin. Cunku hazirlama asamasini cok seviyor. Unu, suyu, boyayi katip rengarenk hamurlar yogurmak, sonra da bunlarla oynamak onu cok mutlu ediyor. 5-6 sene once bir okuldan Creative Art dersi almistim, orada cocuklar icin degisik oyun hamurlari hazirlamistik ama onlarin tarifleri bende yok simdi. Internetten buldugum bir tarifi yapiyorum. En basiti bu. Bazi hamur tariflerinde evde hemen bulunmayacak malzemeler oluyor ya da bazilari pisirme gerektiriyor. Benimki kisa yoldan is goren bir tarif. Ayrica pasta yaparken kullanmak uzere aldigim gida boyalarini hamuru renklendirmek icin kullaniyoruz. Bazi tariflerde renkli toz iceceklerden de katabilirsiniz diyorlar, toz halinde ama hic denemedim.

Ola ki cocugu olan biri acar da okur blogumuzu diye tarifi verelim hemen.

1 bardak un
yarim bardak tuz ( Ben goz karari koyuyorum, daha az oluyor galiba)
su
Gida boyasi

Olcuyu istege gore azaltip cogaltmak hamur sahibine kalmis.

Hey gidi gazeteci heeyyy, oyun hamuru tarifi bile verdin ya su sayfandan, daha ne diyeyim ben sana.

KIŞ TATİLİ

2009-01-02T00:06:00.012-06:00

Amerika'da sonbaharin baslamasiyla kendini yogun bir sekilde hissettiren tatil havasi, Christmas'da (Noel) uzunca sayilabilecek bir tatille son bulur. Cadilar Bayrami'yla baslayip, Thanksgiving (Sukran Gunu) ile devam edip, Noel'le nihayet bulan sezon, alisverisin de doruga ciktigi bir 'hot season' ayni zamanda. Biz de tatilden yana nasibimizi aldik yine bu donemde. Iste karli buzlu ama yakin dostlarimizla paylastigimiz simsicak hatiralarla dolu tatilden birkac kare... Tabii ki yine ozel kareler bize, genel kareler bloga...

Michigan Gölü

Denize taş atmayı çok seviyor birileri

Buz kütleleri

Hayır hayır kuzey kutbundaki buzullar değil, sadece Chicago

Koca deniz kadar göl böyle buz tutuyor her kış

Ve nihayet buzlar eridi

2008-12-15T22:46:00.002-06:00

BUZ DEVRİ VE CHICAGO'DAKİ EVSİZLER

Gecen hafta kar yagmıştı. Kar, buz, soguk... Iste Chicago'nun kış yüzü bu. Hava sicakligi eksilerde dolasiyordu. Sonra dun arti 9 santigrat derecelere kadar cikti ve gece firtinali, siddetli bir yagmur yagdi. Sonra sabah kalktigimizda bir de baktik ki her yer buz tutmus. O yagmurdan sonra ısı eksi 15 santigratlara dusunce(hava durumunda eksi 27 gibi hissediliyor diye yaziyordu), her yer cam gibi silme buz olmus. Insan nereye tutunacagini, nasil yuruyecegini bilemiyor. Sabah 10 bucuk gibi cikmam gerekiyordu. Arabanin kapilari oyle donmus ki, epey zorladiktan sonra ancak acabildim. Arabanin isinip, pencerelerinin buzlarinin cozulmesi 15 dakikami aldi. Siteyi pek tuzlamamis olacaklar ki, araba parki buz pateni sahasi gibiydi. Yolda iki kere kaydi araba. Normalde ana yollari iyice acarlar, tuzlarlar ama bir ana yoldan ara yola girerken, buzlanmayi farkedemedim ve araba cok kotu savruldu. Buzlu kaygan yollarda frene basmak en tehlikeli is cunku frene basinca kontrolu tamamen kaybediyorsunuz. Arabaya nereye kayarsa oraya gidiyor, yapacak tek sey dua etmek. Bir arkadasa dogum gunu hediyesi almak icin girdigim magazadan yarim saat sonra cikinca arabanin sofor kapisini acamadim ve diger kapidan girmek zorunda kaldim. Anlatirken sozde ne kadar da zorlanmisim gibi geliyor, degil mi? Halbuki disarisi ne kadar soguk olsa da, girecek sicak bir evimiz, 15 dakika calisinca isinan arabamiz var... Ne buyuk nimetler! Cok sukur Allah'a. Daha iki uc gece oncesiydi. Birilerini gordum... Bizim gibi insanlardi onlar da iste. Ama buz gibi betonun uzerine atilmis eski, kirli yataklarda yatiyorlardi. Yan yana dizilmis yataklar.. Rüzgarlı şehrin o keskin soğuğu ve evsiz barksız insanlar... Sehir merkezindeki o yuksek binalardan birinde bir acilisa katilmistik. Programdan sonra binanin en alt katindaki otoparka inip, arkadaslarla arabaya bindik. Oradan ayrilirken gorduk onlari. Tamamen dort bir yani kapali bir otopark bile degil. Sadece ustlerinde bir cati, altlarinda buz gibi beton... Yorganlarina sarilmis, uyumaya calisiyorlardi... Kimbilir nasildi herbirinin hikayesi... Neler yasamis, neler getirmisti onlari o soguk Chicago gecesindeki buzdan yataklarina.... Bugun agaclarin, topragin, cimenlerin dondugu bu sogukta ne yapmislardi acaba?... Bu soguk gecede ben sicak evimde bu satirlari yazarken onlar ne yapiyordu acaba? Simdi elim yetismiyor onlara... Birsey yapamiyorum. Ama birsey yapamayanlarin yapabilecegi en guzel seyi yapip, dua etmeli... Butun darda kalanlar icin, butun sikintiya dusenler icin.... Ici disi usuyenler icin... Buzdan döşeklerde yatıp, acıyı, yalnizligi ustune yorgan diye cekenler icin... Merhameti bol olan Yaraticidan istemek lazim...

2008-12-09T23:09:00.005-06:00

KAR VE KARINCA ADAM

Bu aksam guldurdu yine beni :) 3 bucuk yasindaki oglumdan soz ediyorum. Uzuuun uzunn biseyler anlatti bana. Birkac hafta once Ikea'dan Sukran Gunu indiriminden aldigimiz yazi tahtasina birkac resim cizdi. Karga adammis cizdigi resim. Sonra karinca adami anlatti. Bir turlu orumcek adam demek aklina gelmiyor cunku. Hani karincali, sinekli diye tarif ediyor. Demek ki aklinda haşerat cinsinden bisey kalmis ama karincami, sinek mi orumcek mi net degil? Orumcek adamli terlik almistik bu yaz. Karincali adamli terlik onlar da. Hic seyrettirmedim filmini cizgifilmini ama bir tisortun, bir terligin uzerinde resimlerini gorup tanıyabiliyorlar. Simdi de Thomas tren cizgi filmini anlatiyor. Tahtaya sozde birseyler yaziyor. Sevgili Toby, sevgili Emily, sevgili Diesel, sevgili Tigger, sevgili Piglet, sevgili fil... Sonra gururla bana dondu. "Ben guzel bisey yaptim"
Yuvarlagimsi birsey cizdi. Yumurtaymis. Kirilmis, icinden fenguen cikmis, bak! Yarim saat once okudugumuz kitaptan bir alinti bu da. Penguen Badi. Agzindan bal akiyor . Daha bugun ogleden sonra bir arkadasin evinden ciktigimizda, arabaya binip oturmamak icin kiyameti koparip, beni o karda sogukta cileden cikaran ayni kucuk insan.

Kar yagiyor disarida... Lapa lapa... Goruntu guzel, her yer bembeyaz ve gece aydinlik... -4 derece disarisi. - 12, 13'leri daha Kasim sonunda gorunce, -4 fena sayilmaz bile diyorsunuz ister istemez. Kari en cok geceleri ve aksam ustleri seviyorum... Masallardan cikma bir goruntuye burunuyor heryan... Oldugundan baska, oldugundan guzel... Sabah olunca buyu bozuluyor. Karlar cignenmis, yollar acilmis, kenara biriken karlar camur rengini almis, insanlar sogukla, camurlu karla mucadeleye girmis... Cocuklugumdan bir kac sahne gozumun onune geldi. Kar yagmis gece. Ablamla sokaga cikmisiz. Sokak lambasi altinda her bir kar tanesi isil isil, nasil parliyorlar, nasil guzeller... Her birini bir melek indirmis... Her biri birbirinden farkli, guzellikte yarisiyorlar.... Bir de mahalle arkadaslarimizla yaptigimiz kar topu savaslari geldi hayalime. Ama ne heyecan! Simdi 5 dakika disarida durasim gelmiyor. Donuyorum. Cocukken hic usumezmiydik biz? Saatlerce nasil oynayabilirdik o sogukta?..

Kocaman dinazor gelecekmis. Oyle diyor bizim ki. Oyuna doyamadi gecenin bu vakti. Ogleden sonra uykusu aksam ustune kadar devam edince uyku tutmadi onu da. Kocaman dinazoru bilmem ama yatagimin ustune her dakika yeni yeni oyuncaklar yerlesiyor. Kamyonlar, yap bozlar, arabalar... Yaziyi bitirme vakti geldi anlasilan.

OBAMA PRESIDENT

2008-11-05T01:08:00.006-06:00

AMERIKA, YENI BASKANINI SECTI. OBAMA DEVRI BASLIYOR.

Evet, bugun Amerika yeni baskanini secti. Secim gunu daha saatler gece yarisini bile bulmadan secim sonuclari belli oldu. Resmi olmayan sonuclara gore Demokrat Partili Barack Obama, Cumhuriyetcilerin adayi McCain'e buyuk bir fark atarak, Amerika'nin 44. ve ilk siyahi baskani oldu. 47 yasindaki Obama, Kenya asilli siyahi bir babanin ve Kansas'li beyaz bir annenin cocugu. Obama bu gece Chicago sehir merkezinde cok buyuk bir kalabaliga Amerika baskani olarak ilk konusmasini yapti. Obama, Illinois eyaleti senatoru ve tabii eyaletin en buyuk ve onemli sehri Chicago.(Baskenti de Springfield Illinois eyaletinin) Biz dibimizde olan biten bu hadiseyi tabii ki TV'den takip ettik sadece. Bakalim, Obama devri nasil bir devir olacak Amerika'da. Onu bekleyen sorunlar o kadar cok ki.. Ulkenin dis politikasi, Irak'i, Afganistan'i, ic sorunlari, ekonomisi.... Gelen gideni aratmasin, hersey daha iyi olur insaallah. Yeni baskanin adi hep degisim ve umitle yanyana, insaallah umitleri bosa cikmaz insanlarin. Daha ozgurlukcu, daha sagduyulu, her irka, her dine daha saygili bir Amerika beklentisi var...

Daha dun gece sehir merkezinde dolasirken bir kopru altinda su cizimi gormus, fotografini cekmistim. Yaninda hicbir yazi yoktu ama cizimdeki adam Obama'yi temsil ediyor olmali. Amerika'yla el sıkısan Obama.

6-7 yil once dil kursuna giderken yasini basini almis, Meksika asilli bir bey olan Ingilizce ogretmenimiz anlatirdi. Gencligi Chicago'da gecmis ve o yillarda ki cok cok eski bir tarih degil, belki 40-45 yil oncesi, otobuste zenciler arkaya, beyazlar one otururmus. Tuvaletler dahi ayriymis. Hatta sanirim ne Amerikali, ne de zenci olmayan kendisi gibi diger yabancilar icin de ayri tuvaletler varmis. (Bu kisimdan emin degilim, oyle hatirliyorum sadece)Yani dusunun, Amerika nereden nereye... Daha o yillarda zencilere bu kadar ikinci sinif insan muamelesi yapan, hatta zarar veren, olduren bazi insanlar, simdi hala yasiyor. Boyle insanlarin siyahi bir baskani kabullenmesi kolay olmayacak. Gecen yil Cleveland'da yasarken, oturdugumuz sitedeki genc irkci tiplerin, beyaz oldugumuz halde sirf yabanci oldugumuzdan dolayi bize nasil tepkili olduklarini gormek beni cok sasirtmisti. Daha oncesinde boylesine aciktan yabancilara duydugu rahatsizligi gosteren insanlara rastlamamistim.

Ne denir simdi bu durumda? Hadi bakalim, kolay gelsin!

Bir yil daha, bir yas daha

2008-11-05T00:15:00.012-06:00

Bir yili daha devirdim su dunya hayatimda. Geriye ne kadar kalmistir kimbilir? Geriye kalani hayirla, dogrulukla gecirmeyi nasip etsin su omru veren. Dogum gunlerimde oyle pek cosup sevinen bir insan degilim. Neyime sevineyim ki? Yi hooo, yaslaniyorum yasasin filan diyecek halim yok. Ama yine de bilhassa esim tarafindan hatirlanmak hosuma gidiyor tabii. Dostlar tarafindan hatirlanmak da guzel ama niyeyse kendimi mahcup hissediyorum...Dogum gunumden bir gun once sevgili komsum Gulenay guzel bir surpriz yapti, onun evde kiz kiza yemek yiyecegimizi sanirken, birden bire benim icin yaptigi pastayi cikarinca neye ugradigimi sasirdim. Cok sagol sevgili komsum. Hatirlayan herkese de cok tesekkur ederim ama bir daha dogum gunum yaklasirken agzimi acmayacagiiiimmm...

Esim de bu yil tam vaktinde hatirladi. Eski Chicago yillarimizda gelenegimizdi, bir yerlere yemege ciktik, bu sefer yanimizda oglusumuzla.Daha sonra da downtowna gittik, hava guzeldi, yuruduk... Deniz kenarina (Michigan golu kiyisi)gittik, Navy Pier'da dolastik biraz. In cin top atiyordu, etraf tenhaydi epey.. Son birkac gundur sıkıntılıydım, iyi geldi bu gece... Basim deli gibi agrisa da! Cok sukur bu gunumuze...

Sevgili komsumun surpriz pastasi :)

Geceden manzaralar... Guzel bir mekan

Navy Pier'in cicekleri

Gittigimiz restorantta fotograf cekilirken dogum gunum oldugunu soyleyince
surpriz olarak bu tatliyi getirdiler :) Turquoise Cafe, nezih bir Turk lokantasi

Navy Pier'daki iskele. Bir yanda kafeler, icerideki carsida magazalar var.
Diger tarafta da gezinti gemilerine binebiliyorsunuz.

2008-11-04T10:06:00.016-06:00

HALLOWEEN ya da nam-i diger CADILAR BAYRAMI

Amerika’lilarin bayram sezonu Cadilar bayramiyla beraber basladi. Ekim ayinin sonunda Halloween’I kutladilar, kiliktan kiliga girerek. Her tarafta cadi kilikli insanlar, vitrinlerde maketler, kiyafetler, evlerin onunde ici oyulmus kabaklar…. Biz de megerse nasibimizi almisiz Halloween’den de haberim yokmus. 3 bucuk yasina yaklasan oglum, bugun arkadasiyla resim yapmak istedi. Defterini, boyalarini verdim. Defterini bir acti, ne goreyim? Kendisinden hic ummayacagim bir resimle karsilastim. Koca bir surat, iki kirmiziya boyanmis goz ve bir agiz. “ Anne bak ben korkunc yaptiiimm” dedi ovunerek. Onun yaptigina pek inanmadim, “ hadi birkez daha ciz bakalim” deyince gercekten de o resmin cok benzerini carcabuk ciziverdi. Sonra ardindan bir daha, bir daha…. Bu cocuklardan korkulur, gercekten alicilari cok kuvvetli. Kucuktur, pek anlamaz dediklerimiz bile nasil kaydediyormus megerse herseyi. Sanirim bu surat her yanda gordugumuz ici oyulmus kabak suratlarin hatirasi. Gecen sene bir arkadasimin ikizlerinin tam da bu zamanlar cizdigi resimleri hatirliyorum da, korku filmi seyretmedikleri halde onlari cizebilmelerini sanirim Halloween’e borcluyuz. Bakalim bu ‘korkunc resim’ cizme modasi ne zaman gececek. Insaallah cok uzun surmez L Onumuzde Sukran Gunu var, Thanksgiving. Bari bu temasi guzel olan bir bayram. Hadi gelsin hindi resimleri :) Bu arada yaklasan Kurban Bayrami’ni da daha eglenceli, daha cazip hale getirmeye calismaliyiz cocuklar icin galiba. Ramazan Bayrami’nda odasini susleyip, hediye almistik, baska ne yapabiliriz acaba?

Bu arada Cadilar bayrami Halloween’in belki tek guzel yani, cocuklarin bizim Ramazan bayramini da animsatan, kapi kapi dolasip seker toplama adetleri. Bir de turuncu turuncu kabaklar, ici oyulmamis olanlari tabii :) Gecen de dayanamayip aldim, sonra kabak tatlisi olarak hizmet etti turuncu pumpkinimiz.

Hey gidi hey! Bir cadilar bayramini daha noktalamis bulunuyoruz su diyar-i gurbette. Vay be, ne gunlere kaldik!

Marmara Adasi'nda birkac gun

2008-10-21T10:28:00.020-05:00

Kisin habercisi soguk havalarin buralarda basladigi su gunlerde, ben yine bir donup yazdan kalma gunlere baktim.Bu yaz ablamlar ve kuzenlerimle cok guzel bir tatil gecirdik. Ablamlarin her sene Agustos ayinda yaptiklari tatile, kuzenler Nurdan ve Imran ve universiteyi Nurdan ve benle ayni okulda okuyan, Turkiye hayrani yabanci bir arkadasimizla beraber birkac gunlugune katildik. Tabii tatli yegenim Zeynebim ve de oglus da aramizdaydi. Geceleri onlari bahcedeki hamakta sallayip uyutunca, saatlerce yaptigimiz muhabbetler, geyikler, gazoz, cekirdek fasillari tatli birer hatira olarak kaldi. Cok ozledim sizi millet.

Manzara guzeldi, yemekler guzeldi. Amma velaakiinn Imran'la paylastigimiz odamiz hakkinda hiiicbir yorumda bulunmuyorum. O bizim aramizda kalsin degil mi Imrancigim?

Balik gibi yuzen ve bizim oglusa cok guzel ablalik eden Zeynosuma da buradan bir selam cakiyorum cunku birazdan bakacak bu sayfaya.

Karsida gorunen kasiga benzeyen ada Kasik adasiymis.

Fareye benzedigi icin Fare adasi da denen Hayirsiz ada

Marmara adasi

Marmara adasi zengin mermer yataklarina sahip. O sebeple de hic nem olmazmis.

YAZDAN KALMA

2008-10-05T22:49:00.031-05:00

YAZDAN KALMA FOTOGRAFLAR -1

Petekten sofraya

Trakya'da bir guzel koy

Rahmetli dedem cok severdi arilarla ugrasmayi... Simdi de dayim ilgileniyor.

Dalindan taze taze domatesler... Bizim oglus ozellikle kiraz domateslere bitti, bostanda koparip koparip yedi...

2008-09-22T05:51:00.005-05:00

Aaarrtiiikkk beenim deee bir ucagim vaarr

Minik ellerin legolardan yaptigi ucak :P

Uyumadan once carcabuk bir lego ucak yapilir, anneye ' hadi, forutaf (fotograf) cekelim mi ucagi? Baakk, senin icin ucak yaptim, sana yaptim' denilir. Boylece yataga gitmemek icin birazcik daha zaman kazanilir.

Imza: Bahaneler krali 3 years old

2008-09-21T06:20:00.004-05:00

RUYA

Dun ruyamda bir siir yazdim. Upuzun misrali, kisa bir siir. Hatirlayamadim bir turlu ne yazdigimi uyandigimda, ama cok guzeldi. Okurken kulaga hos geliyordu, musiki gibi.

WORLD FROM THE SKY

2008-09-14T02:38:00.018-05:00

Gokyuzunden dunyayi temaşa

Gidisin bir de donusu vardi. Bunlar da donus yolunda biriktirilen kareler...

Adim adim gundogusu

Sunrise

Asagida gorulen yer Karadeniz kiyilari olmali, cunku Istanbul'dan havalandiktan sonra epey bir sure bu denizi gorduk.

Gokyuzunden Amsterdam, Hollanda

Amsterdam, Holland

2008-09-11T02:34:00.003-05:00

WELCOME BACK TO CHICAGO

4 yil aradan sonra Chicago'dayiz yine. Ohio'dan guzel anilar, guzel dostluklarla geri donduk. Iki kisi gittik, uc kisi geldik. Donusumuz muhtesem filan olmadi tabii ama iste Amerika'da kendimize kurdugumuz yeni hayatin ilk duragi Chicago olunca, bizim kalbimizde yeri ayri...

40 gunluk Turkiye tatilinden ve yine uzuunn bir yolculuktan sonra yeni evimize ayak bastik. Hatta ayak basali 20 gunu gecti. Bir suru fotograf ve hatiram var unutulmadan yazilmayi bekleyen ama bilgisayar basinda gecirecek zaman cok yok.Flash disk ve CDlere filan yukledigimiz fotograflarin sayisina bakinca, '40 gun icinde iyi is cikarmisiz' dedim, zira ben ve kuzenler yaklasik 1000 kadar fotograf cekmisiz toplamda. O da sanirim benim getirebildiklerim. Bakalim, aralarindan birkaci bloga da duser insaallah yakinda.

Eskilerden bir fotograf koyayim yazinin anlam ve onemine binaen.Taa 5 kusur sene once cekmisim bunu.

2008-07-17T16:03:00.027-05:00

21 SAAT+ 3 UCAK

21 SAAT YOL+3 AYRI UCAK= AILE VE MEMLEKETE KAVUSMAK=SUKUR

Soylenecek soz: Allah, hasret ceken, ozlem duyan herkese nasip etsin!

Bu yil Avrupa aktarmali gelince kusbakisi fotograflarimiz biraz daha artti. Gectigimiz yillarda Istanbul'u havadan fotograflama sansim olmamisti. Bu yil birkac kare dustu kismetimize.

Cleveland'dan Detroit'e giderken

From Cleveland to Detroit

Detroit yakinlari

Detroit'teki havalanina yaklasmisken cektigim bir foto

Detroit'teki havaalanina inisimize az kala

Airport in Detroit

Detroit'teki havaalanindan bir kare

Amsterdam'dan Turkiye'ye dogru ucarken, neresi oldugunu

bilemiyorum asagidaki kara parcasinin

Istanbul yakinlari

Istanbul'a inise hazirlanirken

Istanbul

Sürpriz

2008-07-04T17:55:00.006-05:00

HOSCAKAL OHIO

Carsamba gecesi sirin bir surprizle karsilastim. Benim icin veda gecesi hazirlayan bizim mahallenin cok sevdigim sakinlerine ve diger arkadaslara cok tesekkurler buradan. Gelene gidene hediye vermeyi kendilerine vazife edinmis :) bu zarif insanlar, benim icin de cok zarif bir saat secmisler. Baktikca onlari hatirlayacagim.. Sagolsunlar... Bizim mahallenin sakinleri de (ki onlar kendilerini bilirler) cok alimli, şıkır şıkır bir cantayla beni kismetse yeni gidecegim mekana hazirlamaya calistilar. Ne de olsa buyuk sehir, oranin sosyetesine hala bir nevi diaper bag olarak kullandigim cantalarimla rezil olmayayim diye :P

Ayrica ikramlar da harikaydi, herkesin ellerine saglik. Hele son iki aydir su bayildigim brovnilerden yiyemeyen ben, Melike'nin brovnisiyle mest oldum.

Bu sehri degil ama bu sehirdeki dostlari ve bilhassa ayni sofralari, tatli muhabbetleri paylastigim komsularimi cok ozleyecegim.

.

Haftasonundan bir film

2008-06-24T12:15:00.002-05:00

AKEELAH AND THE BEE

Bu haftasonu evde seyrettigimiz guzel bir film. Guney Los Angeles'ta varosta yasayan 11 yasindaki Afrikan-Amerikan bir kiz cocugunun oykusu. Babasi gozunun onunde vurulmus, calismak ve 4 cocuguna bakmak zorunda olan annesinin ilgi gostermedigi, kucuk abisi sokak cetesiyle birlikte olan mutsuz ama cok zeki bir cocuk Akeelah. Okul mudurunun Akeelah'nin spelling (heceleme) konusundaki yetenegini kesfetmesiyle baslayan, Akeelah'yi Ulusal Spelling Bee yarismasina kadar goturen bir basari oykusu. (Spelling Bee :Amerika'da gayet onem verilen imla yarismasi/heceleme yarismasi. Burada yasayanlar bilir kelimeler yazildigi gibi okunmuyor, soylendigi gibi yazilmiyor. Bu sebeple bircok Amerikali bile Ingilizce kelimeleri hecelemekte, harf harf kodlamakta zorluk ceker.) Okul cagindaki cocuklari olanlara, birlikte seyretmelerini tavsiye edecegim cok guzel bir film.

IMDB' nin sitesinden aldigim Ingilizce hikayesi asagida.

Eleven year-old Akeelah Anderson's life is not easy: her father is dead, her mom ignores her, her brother runs with the local gangbangers. She's smart, but her environment threatens to strangle her aspirations. Responding to a threat by her school's principal, Akeelah participates in a spelling bee to avoid detention for her many absences. Much to her surprise and embarrassment, she wins. Her principal asks her to seek coaching from an English professor named Dr. Larabee for the more prestigious regional bee. As the possibility of making it all the way to the Scripps National Spelling Bee looms, Akeelah could provide her community with someone to rally around and be proud of -- but only if she can overcome her insecurities and her distracting home life. She also must get past Dr. Larabee's demons, and a field of more experienced and privileged fellow spellers

YABANCILASMAK

2008-06-14T00:50:00.001-05:00

Yabancilastirmis beni mesafeler bir zamanlar en yakinim dediklerime bile… Araya girince okyanuslar, denizler, daglar, dag gibi mesafeler acilmis aramizda. Yillarin pasini silmeye calismissam da nafile. Uzaklardayken, en uzaklar yakinim olmus, en yakinlar uzak… Uzaklardayken, kac bin kere gunes dogmus en yakinlarimin uzerine… Kac bin kere caylarini bensiz yudumlamislar . Ve ben kac bin geceye merhaba demisim, onlarsiz… Girince araya kilometreler, baska baska hayatlari yasamaya baslamisiz. Ne onlar bilmis o gun ne cok basimin agridigini, ne ben bilmisim onlarin aksama ne yemek yaptigini. Gunu paylasamamisiz, geceyi paylasamamisiz… Zaten ben gunu yasarken, artik orada gunduz bile degilmis… An olmus icim yanmis, an olmus avunmusum yeni dostlarin muhabbetiyle. An olmus saatler yetmemis dost sohbetlerine, an olmus edecek iki kelam bulamamisiz uzaktakilerle… Acilarini tazeyken paylasamadigim, sevinclerine o anda ortak olamadigim uzaklardaki yakinlarim olmus onlar. Ama alismak, kabullenmek lazimmis herseyi. Cunku hicbirsey ayni kalmiyormus…Hem herseyin bir bedeli varmis, odemesen olmazmis. Demek ki kaderde uzaklarda yabanilasmak da yazilmis.

O BUGUN 3 YASINDA :)

2008-06-11T17:47:00.009-05:00

Kosuyor, oynuyor, zipliyor...

Duz duvara bile tirmanmak istiyor..

Trenleri seviyor, kıımıjı arabaya (Ligthning McQuinn'e) bitiyor...

Cisini tuvalete yapmayi ogrendigi icin, bir rulo tuvalet kagidini bir kere de bitirmeye hak kazandigini saniyor...

Arkadaslariyla oyun oynamaya bayiliyor..

Oyuncak arabalarini ikide birde 'toş' yapip anneyi cileden cikariyor.

Arada Ingilizce parcalayip, iya iya yooooww diye sarki soyluyor...

Parkta oynarken tepesinden asagiya kumlari serpince basi goge erdi saniyor...

En cok seker, cikolata, takıj ve hıyar seviyor :P

Yatmadan once Şubhaneke okuyor...

Evde ne var ne yok kurcalamayi kendine vazife biliyor.

Butun yaramazliklarina ragmen, aanneciimm, baabaciiim dediginde bizim kalbimizi eritiyor.

Evet, o bir tatli oglus...

Ve o bugun 3 yasinda...

Guzel oglum, bilmem sen hatirlarmisin, 1. ve 2. yasgunlerinde hep Turkiye'de tatilde oldugumuzdan orada anneannenle, dedenle, teyzenle, Jeyneb'inle ve yakin akrabalarla hep beraber kutluyorduk ama baban yanimizda olamiyordu. Bu sene Turkiye'ye gidemedik henuz. Evimizde, bir arkadasimin deyimiyle cekirdek ailemizle birlikte 3 kisi olarak kutladik senin 3. yasini tatli tosbagacim. Obur dogum gunlerinde pastamiz ya pastaneden, ya da teyzeciktendi. Bu sene pastan anneden :)

2008-06-06T13:32:00.002-05:00

OK! YAZ GELDI...

Hava sicak, kayniyor... Disariya cikmak, hamama girmek gibi. Ama yazi seviyorum yine de... Her yer guzellesti. Kisin ne kadar da soguk ve cirkin gorunuyordu bu sehir gozume..

2008-05-27T19:24:00.006-05:00

BAHAR GELELI COK OLMADI BURALARA, GIDIYOR BILE

Bahar gec geldi buralara, ancak Mayis basinda cicek acabildi agaclar. Sonra da cabucak doktuler ciceklerini. Iste evin onundeki agaclar cicek actiginda cektigim birkac fotograf

2008-05-19T10:35:00.002-05:00

Bugun 19 Mayis. Annemle babamin 34. evlilik yildonumu. Allah'tan daha nice mutlu, huzurlu, saglikli, birlikte gecirecekleri guzel yillar dilerim onlara. Bu vesileyle butun evli ciftlere de iki cihanda guzel bir birliktelik duasinda bulunuyorum.

(Az once telefonda konustuk. Zeynosum da ordaymis, bicir bicir sesi geliyordu. Ablam da yoldaydi. Biz de yakinda ins :)

2008-05-05T14:19:00.014-05:00

İZMİR

Hastayim. Ise gidemedim bugun. Soguk alginligi, sinuzit,bogaz agrisi, alerji birbirine karisti. Aksam ictigim ilac daha kotu yapti. Nefes almakta cok zorlandim. Dogru duzgun nefes alamamak cok zor birsey. Bu sabah da kotuydum ama, simdi biraz daha iyiceyim. Zaten bizim minik oglusun istekleri de hic bitmeyince, yatmak zor is. Daha gecen yazdan kalan, aylardan beri bekleyen bazi fotograflari bloga koyalim bakalim.

Izmir... Antik caglardaki adiyla Smyrna. Ilk kez ortaokul yillarimdayken gitmistik oraya. Yasimi hatirlamiyorum. Ikinci gidisimiz de gecen yaz oldu. Bu sefer esimle birlikte. Iste oradan bir kac kare...

Biz Izmirlilerle birbirimizi cekiyoruz galiba. Universite yillarimda da, Amerika'da da yakinimda cok sevdigim Izmirli arkadaslarim oldu hep. Onlar kendilerini bilirler ;) Birgun Izmir'i onlarla gezmek de nasip olur ins.

EFES

Selcuk

MERYEM ANA KILISESI

Ziyarete gelenler dileklerini yazip duvara asiyorlar.

Yuksekce bir tepedeydi kilise

EN UMUMİ TUVALET

Alin size bir umumi tuvalet. Sanirim gelmis gecmis en umumi tuvaleti Efesliler kullanmis. Buraya gelip, hem ihtiyaclarini giderir, hem de memleket meselelerini konusur tartisirlarmis. Acik oturum gibi yani :P Rahatlarina pek duskun olsa gerekler, gelmeden once hizmetcilerini gonderirlermis ki yerleri isinsin, sicak sicak otursunlar ;)

2008-04-26T14:40:00.013-05:00

FLAŞ! FLAŞ! FLAŞ!

İŞTE AMERİKA'NIN GERÇEK YÜZÜ!!!

Amerika'da da insanlar çöplerini yerlere atiyormus megerse. Gecen gun is cikisi havayi gunluk guneslik, gölü de masmavi gorunce hemen otobandaki ilk çıkışa yöneldim. Göl kenarinda bes-on dakika dolasip, fotograf cekerken, arastırmacı gazeteciliğe yakisir bir sekilde, Amerika'nin bir baska yuzunu ortaya cikardim sayin okuyucu. Evet, demek ki sadece Türkiye'de yerlere çöp atilmiyormus. Vatandasimiz sahil kenarlarinda cit cit cekirdek citleyip, kabuklarini yerlere üfürürken, elin Amerika'lisi da bos durmuyormus. Onlar da 'lunch'larini (ogle yemeklerini) yeyip, kutularini, posetlerini gol kenarindaki kayaliklara savuruyorlarmis megerse. İçim cok rahatladi. Keyfim yerine geldi. Yillarin ezikligini uzerimden attim!! O keyifle manzara fotograflari, kuş, martı neyin ne gorduysem cekmisim. Hatta baktim ki Amerikali gencler de sahildeki taşlarin uzerine sevdikleriyle kendilerinin adlarini kazimislar. Gençlik işte, her yerde aynı dedim.

İşte kanıt işte ispat! Bakın çöpler oradan poz veriyor :-(

Sehirden manzaralar

Asagidaki fotograflar da eve yurume mesafesindeki gol kenarindan

DOST SOFRALARI

2008-04-22T18:32:00.005-05:00

DOST SOFRALARI

Birkac hafta once sehir disina yaptigimiz ziyaretlerde sevgili ev sahibemiz Gulenay'in hazirladigi harika kahvalti sofrasi ve nefis pastasi resimde gorunuyor. Ellerine saglik Gulenaycim. Guzel tariflere blogundan ulasabilirsiniz. http://www.gulenayinsofrasi.blogspot.com/ (Umarim senden once pastanin resmini koydugum icin bana kizmassin Gulenaayy. Bu arada arsivin harika, bi sene yemek yapmasan idare eder seni blogta :)

Sevgili Seyda'nin o guzel kahvalti sofrasini ise cekmeyi unuttuguma cok hayiflaniyorum. Bizim afacanlarin gurultusu, patirtisi ve oyuncak kavgalari arasinda aklimdan cikmis. Seydacim senin de ellerin dert gormesin, hersey cok guzeldi.

Hava da cok guzeldi o hafta sonu. Arkadaslarla yaptigimiz sezonun ilk piknigi icimizi acti. Darisi dost sofralarini ozleyenlerin basina...

2008-04-12T12:34:00.007-05:00

COCUK MUZESINDE BIR GUN

Birkac hafta once Chicago donusu tatli oglusu biraz daha gezdirelim dedik. Children's Museum'u arkadaslardan duymustum. Oraya gittik. Daha once cocuk muzesine hic gitmedigimden nasil biryer oldugu konusunda pek bir fikrim yoktu. Bildigimiz muzelere benzeyen bir yani yokmus. Cocuklar icin degisik oyun alanlari olusturulmus. Alisveris oyunu oynayacaklari kucuk bir market, market sepetleri, evcilik oyunu alani, muayene odasi, kumlarla oynayabilecekleri genis bir alan, aktivite odasi, icinde oyuncak gemiler ve plastik baliklarin oldugu su dolu bir alan (yani buyuk bir masaya benziyor), banka, belediye otobusu, tekerleklerini takip cikarabilecekleri, tamir aletlerinin oldugu bir araba ve yaninda benzin pompasi, ahir ve ciftlik gibi dizayn edilmis oyun alani vs... Bizimki oynadi kosturdu, guzel bir gun gecirdi. O mutlu olunca, biz de mutlu olduk :)

2008-03-28T01:04:00.020-05:00

CHICAGO

(Yazlari yapilan Taste of Chicago Festivali. Degisik yorelerin yemekleri sergileniyordu. Turkler de stand acmisti. Bunu oraya kurulan donme dolabin tepesinden cekmistim.)

Eski memleketimizdeydik gecen hafta. 4 gece, 3 bucuk gun suren cok guzel bir Chicago ziyaretimiz oldu. Eski dostlarla hasret giderdik, esimle eski gunlerimizi andik. Ne de olsa Chicago bizim Amerika'daki ilk ayak bastigimiz, yasadigimiz, ilk evimizin oldugu, musterek hayati paylasmaya basladigimiz ilk sehirdi. Orada gecirdigimiz yillar ve kurdugumuz dostluklar da bir o kadar ozel ve guzel bizim icin. Ayrica orasi benim ilk kez evde ekmek pisirdigim, ilk yogurdumu mayaladigim, ilk misafirimi agirladigim, Amerika'daki okul havasini ilk soludugum sehir olmasi munasebetiyle de ;) onemlidir. Ziyaretimiz boyunca bizi evinde agirlayan, cok da rahat ettiren canim arkadaslarima, ayrica gunduz cayina, aksam yemegine davet eden, orada gecirdigim zamani dolu dolu yasamama vesile olan butun arkadaslarima da coooookkkk cok tesekkurler. Bize de bekliyorum hepinizi. Mesafeler ve yillar araya girse de, biraraya gelince insan anliyor ki zaman dostluklari eskitemiyor. Ayriyeten yuksek Chicago sosyetesine de buradan selam cakiyorum. Onlar kendilerini bilirler :P

(Fotograf makinesini bizim afacan kirdigindan, yeni makine de Chicago donusu geldiginden dolayi fotograf cekemedim. O sebeple orada yasadigim siralarda cektigim fotograflari koyuyorum buraya)

( Chicago Turkish Festivali etkinliklerinde, sema grubu da gelmisti. Chicago Theatre'da guzel bir gosteri olmustu. Hatta haberini yapmistim .)

(Bir Chicago gercegi. Kar ve soguk)

(Botanik Park. Cok buyuk bir alana yayilmis harika bir mekan. Bir keresinde de bizim kizlarla gitmistik. Hatirladiniz mi?? :) )

(Sanirim bu ilk yapilan Turk Festivalinden bir fotograf. Esim cekmisti. Daley Plaza'nin onunde kurulmustu festival alani.Amerika'da bu kadar cok Turku bir arada gormek cok guzeldi)

(Nehir, sehir merkezinin icinden gecerek Michigan Golune akiyor. Bot turu esnasinda cektigim bir fotograf)

(Okula giderken neredeyse hep yakalandigim o uzuuunn trenlerden biri. Yolumun ustunde bir degil, iki tren yolu vardi. Ikisine birden yakalaninca okula gec kalmak kacinilmaz son oluyordu.)

(Goldeki bot turundan. Antenli bina Hancock Tower.Donme dolapli yer Navy Pier dedikleri iskele.Sehir merkezinin eglenceli yerlerinden biri. Bazen geceleri oraya gider, sakin, tenha bir yerden denizi seyrederdik. Michigan golune deniz diyorum ben, cok buyuk, denizden farki yok sayilir. Bi suyu tuzlu degil)

(Yine donme dolaptan bir manzara. Navy Pier'deki donme dolap degil bu. Taste of Chicago icin kurulmus gecici olan)

(Hey gidi gunler... Oradaki ikinci evimiz.)

(Sears Tower. Bir zamanlarin en yuksek binasi)

2008-03-18T22:07:00.006-05:00

YENIDEN ANIYORUZ SIZI

(CANAKKALE'DE BIR TARIH YAZAN NESIL)

Bugun 18 Mart. Gecen yil 18 Mart'ta Canakkale Gecilmez baslikli yazimi daha dun yazmisim sanki. Aradan 1 sene gecmis, nasil gecmis, ne cabuk gecmis???

Bu aksam haberlerde Canakkale'den goruntuler vardi. Muhabir, ulkenin her yanindan gelip vatani icin canini feda etmis isimsiz sehitlerin kabirleri basindaydi. Sadece geldikleri sehirlerin adi yaziyordu mezar taslarinda. Muhabirin okudugu sehirler arasinda Tekirdag'da vardi. Annem bahsetmisti, bizim aileden de bir sehidimiz varmis orada. Arada henuz bir yuzyil bile yok ama onlar neler yasadi, neler gordu, bilip anlayamiyoruz. Kucuklugumden beri kurdugum, zamanda yolculuk hayalim depresti yine. Askerlerimizin o eski fotograflarina baktim internette bulabildigim. Oradaki o iki askerin, ustu basi perisan, boynu bukuk yigit iki askerin bakisiyla karsilasinca, hic aklimda yokken gozlerim doluverdi. Perisandilar belki, kuru ekmege talim ettiler, sogukta usuduler, ayaklari carikliydi, siperlerde yatip kalktilar, anadan yardan ayrildilar. Ama yigittiler. Fedakardilar. Ve binlercesi o Canakkale sirtlarinda, Gelibolu eteklerinde, ulasilabilecek en guzel makama ulastilar. Biz burada kendi perisaniyetimize, bolluk icindeki icimizdeki yokluga yanalim....

Sehitlerimizin ruhuna olsun en guzel hediyeler... Ruhlari sad olsun.

Havadan sudan...

2008-02-17T01:47:00.006-06:00

Oyun davetlerine gecikmis cevaplar-3

Yapmak isteyip yapamadiklarim ve yapmaktan keyif aldiklarim

Beceriksiz Gelincigim, bak bu davete vaktinde geldim, gordun mu?

Bilgisayar ekranimda ozel bir fotograf yok coktandir. (Yukaridaki iyi olurdu) Windows'un yemyesil bir cayiri ve masmavi bir gokyuzunu gosterdigi fotograf var. Her ne kadar otlayan inekler olmasa da resimde, oglum "inekler ot yiyoolaar" diyor. Otun oldugu yerde, inek de olur, olmalidir diye dusunuyo olsa gerek.

Yapmak isteyip de yapamadiklarimiz her insan gibi coktur hayatta. Kim erisebilmis butun isteklerine, hedeflerine? Eskiden beri bir gun gelip yazar olacagimi dusunurdum nedense... Olamadim tabii. Ciddi bir gayretim de olmadi. Televizyonda calistigim siralarda isimi cok sevmistim. Saatlerce gayret edip ugrasip, sonra da emeklerinin sonucunu TV ekraninda gormek cok zevkliydi. Simdi de TV ile ilgili bir seyler var ama isin mutfaginda olmak gibi, neredeyse isin butun asamalarini gormek gibi degil bu maalesef. Yapamadiklarimiz icin gayret sarfetmek lazim tabii ama olmazsa da cok uzulmemek... Ne de olsa hayrin nerede oldugunu biz bilemeyiz.

Hayatta keyif aldigim seylere gelince.... Kucuk seyler... insani seyler... bircok insan gibi sevdiklerimle birarada olmak mesela cok keyif veriyor bana. Annem babam, esim, oglum, canim ablam, yegenim, kuzenlerim, Turkiye'ye gittigimde bu saydiklarimin ve dayilarimin, yengelerimin, teyzemin bize gelmeleri, hep beraber gecirdigimiz vakitler... Kucuk seyler ama iste kolay elde edemedigimiz seyler...

Sonra bahar yeni yeni gelirken havadaki o harika koku ... Istanbul'da sokagin kokusunu icime cekerek yurumek... Dua ettikten sonra duydugum huzur.... Oglumun anneciiimm, babaciiimm diye seslenisini duymak, komik komik konusmalarini dinlemek, bir de kikir kikir gulusunu isitmek... Arkadaslarimla biraraya gelmek, muhabbetlerimiz... Aklima takilan herseyi internette aramak :)... Birseyler urettigimi, bir ise yaradigimi gormek... Evi temizledikten sonra tekrar tekrar ortaligi seyretmek :P... Arabada yalnizken muzigin sesini sonuna kadar acmak... (Artik oglus da genelde benimle oldugundan pek yapamiyorum)... okumak... zirt pirt fotograf cekmek... Cektigim fotograflara, albumlere bakmak... Deniz kenarinda yurumek (Turkiye'de)... Eski Istanbul'u ve Osmanli'yi ama bilhassa Istanbul'daki Osmanliyi anlatan birseyler okumak, izlemek... vs vs ... Gece vakti aklima gelenler boyle iste..

Evveett, bu kadar. Ben kactim... Yoruldum yaw.. Zormus bu oyunlara toptan cevap verme isi.

Ne olurdum?

2008-02-17T00:22:00.006-06:00

Oyun davetlerine gecikmis cevaplar-2

Bir renk olsaydim, hangisi olurdum? Ya da hangi muzik aleti? Hangi kiyafet??? Gece gece hafif birseylerle ugrasmak hosuma gitti. Oturdum, daha oncesinde cevap yazamadigim oyunlara katilayim dedim. Sevgili arkadasim, Tatli Hatiralar'in sahibesi birkac ay once davet etmisti beni bu oyuna.

Himm, o kadar da kolay degil galiba kendini birseylere benzetmek :P

Mesela yemek olsaydim ne olurdum diye dusununce Cikolatali pasta geldi aklima. Rengimin cikolatayla bir alakasi yok ama cok severim. Ozellikle onceki sene ablamin dogum gununden bir gun sonra Turkiye'ye gittigimde, benim icin sakladiklari cikolatali pastanin tadi hala damagimda. Her yerde boyle guzel yapilmiyor. Ablacim, kulaklarin cinlasin, gelince yine istiyorum ;) Seyran'dan miydi? ( Bu arada bu sene oglusumun dogum gunu icin ablamin evde yaptigi pastalar da harikaydi, onun da hakkini yememek lazim. Herkesin zevkine hitap edelim diye bir cikolatali, bir meyveli yapip ya da alip, ikisine de daliveriyoruz. BU sene ki de, ilki de cok guzeldi yaa. Aileyle hersey guzel zaten)

Insanin yeri bol olunca boyle lafi uzatip duruyor iste. Neyse donelim oyuna.

Araba olsaydim Lexus RX olurdum :P tabii karakterimle pek bir baglanti kuramayacagim, araba arabadir yani.

Muzik aleti olsaydim kanun olurdum diyeyim mi? Sesi cok guzel. Goksel Baktagir'in Dogu Ruzgari albumuyle bu muzik aletini cok daha sevdim. Diger albumleri de guzeldir. Enstrumental muzik sevenlere duyurulur. Nisanli oldugum yil otobusle ise gidip gelirken, hep walkmen imden o albumu dinlerdim...

Kiyafet dersek, uzerinde Osmanli motiflerini barindiran bir uzun elbise derim. Belki kadife agirlikli, bordo renkli :) ;)

Aylardan daa Mayis olurdum. Hem Nisan'in hala biraz kisi hatirlatan sogugu gitmis, hem de yazin kavurucu sicaklari gelmemis bir bahar ayi.

187. Sayfa

2008-02-16T23:41:00.006-06:00

Oyun davetlerine gecikmis cevaplar-1

Sevgili Beceriksiz Gelinim, sagolasin beni guzel guzel oyunlara davet ediyorsun, davet alinca cok seviniyorum ama bir turlu icabet edemedim. Hadi bakalim bugun baslayalim.

Taa Kasim ayinda ilk daveti almistim senden. O sira okudugumuz kitabin 187. sayfasindakileri aktaracaktik amma o ara okudugum kitabin 187. sayfasi yoktu. Daha kisaydi. Acaba 87. sayfasini filan mi yazsam :P derken kaynadi gitti. Bu siralar elime aldigim kitap daha once okumus oldugum ama simdilerde yeniden bi gozattigim Cengiz Candar'in " Ciktik Acik Alinla" kitabi. Ama tekrar okumak cok sarmadi, tamamini okuyacagimi zannetmiyorum. Az once aradim ama evde yok, arabada kalmis galiba. O sebeple bu kitaptan once yine tekrar okudugum bir kitaptan alinti yapacagim. Hasan Cemal'in "Kimse Kizmasin, Kendimi Yazdim". Bu siralar eskiden okudugum kitaplari yeniden okumaya basladigimi farkettim. Galiba kitaplikta durup hala okunmamis baska kitaplara el atmaliyim.

Evet Kimse Kizmasin, Kendimi Yazdim kitabini yazar soyle anlatiyor kendi ifadeleriyle. Once onu yazayim, sonra gelelim 187. sayfaya.

" Yirminci Yuzyil'in butun inis cikislarini ben de kendi tarihimde yasadim. Bu uzun yuzyilin bir yani nasil ki insanlik icin buyuk acilarla dopdolu gectiyse, ben de bir yerde o acilardan payimi aldim. Yirminci Yuzyil nasil kidemokrasiyle totalitarizm arasinda, yani ozgurlukle fasizm, nazizm, komunizm arasinda buyuk mucadelelerle gectiyse, ben de bu mucadeleleri yasadim. Hem kendi benligimde, ic dunyamda, hem de bu guzel topraklarda...

Yirminci Yuzyil'da nasil ki dunya kocaman bir duvar tarafindan acimasizca ikiye bolunduyse, bizler de bolunduk dusman kamplara. Aramizda yuksek duvarlar, kafalarimizda setler olustu. Sonra o duvar yikildi, 1989'da. Demokrasi kazandi! Ama ben o duvari, o setleri kendi kafamin icinde 1970'lerde yikmaya baslamistim.

Iste bu kitap bunlarin oykusu... Kendi siyasal tarihimi, kendi siyasal kisiligimin olusumunu artilariyla eksileriyle yazdim" diyerek kitabini tanitiyor yazar.

Evet, 187. sayfanin ilk iki paragrafini sadece aliyorum. Bas tarafi 186'da.

" Herseyi bilen kraldan daha kotusu yoktur derler. Hele bir de boyleleri, bildiklerini baskalarina tek dogruymus gibi kabul ettirmeye kalkisirlarsa, kendileri gibi dusunmeyenleri adeta dusman gibi bellerlerse, bundan daha buyuk bir talihsilzik olamaz, ozgur dusunce ve demokrasi adina...

Eger demokrasiyi gercekten bir hayat tarzi olarak yerlestirmek istiyorsak, "dusmanlik kulturu" diye tanimlanabilecek bu anlayisi etkisiz kilmamiz gerekir. Sozcuklerin ozgurce ucusmasindan rahatsiz olanlara karsi... "

Guzel bir yer denk geldi, fazla soze ne hacet. Birbirimizi oldugumuz gibi kabul edip sevmeye basladigimizda, herkesin gorusune, inancina, tercihlerine saygi duydugumuzda, daha guzel gunler gelecek inancindayim.

Ben Mesgul

2008-01-23T20:48:00.000-06:00

Ben Mesgul

4 ay once yeni bir sehre tasindik ey blog. 3 aydan fazla oldu, part time calisiyorum. Son iki uc gundur ise, isteki arkadaslardan Lisa kaza gecirip, doktordan raporlu oldugundan full time calismaya basladim. Yorgunum ey blog, cok da uykum var. Mutfakta bulasiklar, makinede camasirlar var. Zipircanim erken uyudu, her an ziplayip uyanabilir, geri yatirincaya kadar akla karayi secebilirim. Sana yazmak, resimler koymak isterdim ama vakit yok. Minik canavarimin dedigi gibi diyim: " Ben mesgul!"

Tasinmaca oynamak

Biraz kendi mutevazi tarihce-i hayatimiza birkac not duselim bakalim unutmadan (yorgun da olsak). Yaklasik 4 aydir yeni bir sehirde yasiyoruz dedim ya, 4 ay icinde ikinci evimize bile tasinmayi basardik. Ilk tasindigimiz daireyi cok sevmistim. Genis, guzel manzarali... Aksamustleri geyiklerin balkonun altina kadar gelip dolastiklari bir evdi. Amma velakin Amerika'nin apartmanlarinin ses gecirgenligi konusunda ustune yok. Alt kattaki yaslica teyzemiz oglumun evin icinde kosup oyun oynamasina fazla tahammul edemedi. 2 bucuk yasindaki bir cocugun evinin icinde oyun oynamaya hakki her ne kadar olsa da, eve tasindigimizdan beri yuzumuze bakip bir gulumsemeyi, hosgeldiniz demeyi bile cok goren komsularimiz oyle dusunmedi. Gunduz vakti cocuk evde oynuyor diye polis cagirmaktan tutun, aksam vakti kapimiza gelip bagirmaya kadar herseyi yaptilar. Hadi alt komsuya hak verelim, evlerin zemini cok ses geciriyor, dayanamadi kadincagiz diyelim ama yan komsunun hatta yan apartmandaki sinirli kadinin ofkesinden de nasiplendik. Yandaki adamdan Amerika'nin bildik malum kufurlerini duyduk. Apartmanin onundeki arabasina cocugum dokundu diye kapima gelip kufur eden, hakaret eden yan komsunun kiz arkadasina karsi biz de polis cagirma serefine erdik. Kadin 2 bucuk yasindaki oglumun ille de kendisinden ozur dilemesini isteyip ben de o henuz Ingilizce bilmiyor deyince, " Amerika'da yasiyorsunuz, Ingilizce ogretsene cocuguna' diye soylenen kadinin irkci bir 'red neck' olabilecegini biraz anlamis olduk. Megerse oturdugumuz bolge boyle insanlarin yogunlukta oldugu bir semtmis. Uzun lafin kisasi yeni tasindigimiz sehirdeki ilk aylarimiz boyle tantanali gecti.Daha once yasadigim yerlerde hic boyle insanlarla muhatap olmamistim. Nasip burayaymis. Sonunda yeni bir ev bulduk, bu sefer townhouse dedikleri, iki katli evlerden. 4 ay icinde iki kere tasinmak hayli yorucu da olsa, artik oglumuz rahat rahat oyun oynayip kosturabiliyor. Iste boyle, ne diyelim tatli oglus, bizi evden attirmayi da basardin ya, helal olsun sana. Tatli yanaklarindan operim. Her ne kadar cok zipir olsan da, cok da tatlisin.

Yuruyelim Seninle Istanbul'da

2007-11-27T20:27:00.000-06:00

Yuzun bir ay gibi parlarken gecenin ortasinda
yuruyelim seninle istanbul'da

Bogazici magrur turkulerini

gozlerine baka baka soylesin

martilar usuyunce

denizin sicaginda bulsunlar kalbimizi

...................................

......................................

bir elimizde umut

bir elimizde sevda

yuruyelim seninle Istanbul'da

musiki kesilsin, tukensin yazi

caresiz kalinca mizrap ve siir

ozan bir kenara biraksin sazi

ressam fircasina neden mi kizgin

tuvalde cizgiler, renkler kirmizi

kirmiziyi sevdigini bilince

cekilir mi artik gullerin nazi

.................................................

..........................................................

biz gitsek de, Istanbul'da yine de

yillar yili gezinmeli bu sızı

benden bir yarali siir kalmali

senden bir tebessum, bir de kirmizi

Nurullah Genc, Yuruyelim Seninle Istanbul'da kitabindan

Severim

2007-11-02T01:38:00.000-05:00

SEVERIM

Sevgili "kendigokkubbemiz" beni bir sure once bu oyuna davet etmisti, ancak simdi icabet edebildim. Tesekkurler Baharcim

Severim, uzaklardaki ailem ve akrabalarima kavusmayi, ablacim ve kuzenlerimle birlikte yaz aksamlari balkonda, gecenin bir yarilarina kadar cekirdek citlayip muhabbet etmeyi....

Severim, minicik oglumun, burnumu cektigimde bile beni agliyor sanip, usulca yanima sokulmasini, o tatli suratini suratima yaklastirip " aglama, şen aglama, hic aglama" demesini... Bir yerim acidiginda gelip opup, o tatli sesiyle "gecti mi?" diye sormasini....

Severim aksamustu kapida anahtar sesini duymayi, anahtarin sahibini de....

Severim memlekete gittigimde, kendimi disari atip sokagin, hayatin ve Istanbul'un kokusunu icime cekmeyi....

Severim Osmanli tarihine ait kitaplar okuyup, eski yillarda gecen olaylari konu alan filmleri izlemeyi......

Severim ciseleyen yagmur altinda yuruyup, kendi icimi dinlemeyi, efkarlanmayi, efkarimi O'na (C.C) arzetmeyi......

Severim, guzel hayaller kurmayi....

ve daha bir cok seyi.....

Kendimce birseyler daha ilave etmek istiyorum. Cocukken sevdigim bazi seyleri

Cocukken,

Severdim bahceye serdigimiz kilimin uzerinde bebeklerimle kendime bir kucuk dunya kurup, doyasiya evcilik oynamayi,

Severdim elektrikler kesilince babamin mum isiginda bizimle kibrit atmaca oyunu oynamasini,

Severdim babama 'hadi babaaa, eskilerden anlaattt' dedigimizde derelerde, cayirlarda, gerdengec calilari arasinda gecen senlikli cocukluk hikayelerini dinlemeyi,

Severdim okuldan eve donunce annecigimi hep evde bulmayi,

Severdim yaz geceleri sahil boyuna gidip denize karsi gazoz icmeyi, atlikarincaya binmeyi,

Severdim mahalledeki bakkal Kamil abiden Ulker hobby cikolata, Tadelle, Tipitip sakizi ve leblebi tozu almayi,

Severdim bayram sabahlari annemin geceden elerimize yaktigi kinalari yikayip, yeni elbiselerimi giymeyi,

Severdim, haftasonu sabahlari televizyonda cizgi film izlemeyi,

Severdim, kis geceleri okuldan hava kararinca cikmayi,

Severdim, ilkokulda sinif baskani olmayi, her sene basinda kitaplarimizi, defterlerimizi ozenle kaplayip, resimli etiketler yapistirmasini

Severdim, babamin uzaklardan getirdigi rengarenk boyalarin, kalem kutularinin, silgilerin, kalemlerin kokusunu,

Severdim, ogretmen dayimin bizi adam yerine koyup ciddi ciddi muhabbet etmesini,

Severdim mahalledeki arkadaslarla kis gunleri kartopu savasi yapmayi, yaz gunleri bahcede 'hadi anlat bakalim' oynamayi,

Severdim iste bircok seyi.... Cunku kokular baska, tadlar baskaydi cocukken. Sevincler cok sevincli, uzuntuler cok uzuntuluydu o zamanlar... herseyi daha bir zirvede yasiyorduk belki de . Tadini ala ala, taa icimizde hissede hissede... Mahallemiz kucuk ama icimizdeki dunya cok buyuktu....

Bu arada ben de www.beceriksizgelinden.blogspot.com ve http://banuskitchen.blogspot.com/ adreslerinde ikamet eden iki sevgili arkadasimi sobeliyorum.

Alti bezli minik yaratiklar

2007-10-28T02:18:00.000-05:00

ALTI BEZLI MINIK YARATIKLARIN IKTIDAR MUCADELESI

Biz zoru, hatta imkansizi basarmaya calisiyoruz. Hatta cabamizin icinde bulundugumuz o an icin bir sonuc vermeyecegini bile bile bosa kurek salliyoruz. Bulunduklari her yerde kendi hukumranliklarini ilan etmeye pek meyilli 2 yasindaki minik devlerin, en buyuk varliklari olan oyuncaklarini paylasmalarini saglamaya calisiyoruz. Isin kotu yani, anlayamacaklarini, buna henuz hazir olmadiklarini bile bile bunu yapiyoruz.

Butun annelerin bildigi senaryo. Siz arkadaslarinizla birlikte yetiskinlerin dunyasinin onemli meselelerine tam daldiginiz bir vakitte, ortada cikan bir cingar sizi hayatin bir baska gercegiyle yuzyuze getiriverir. Surpriz bir vaka degildir. Kimbilir kac yuzuncu defa bu sahneye sahit olmuslugunuz vardir. Evet, buralarda toddler diye bilinen, genellikle 2 yas cocuklarinin oyuncak kavgasindan bahsediyorum. Yani yuz binlerce (ok abartmis olabilirim) oyuncagin arasinda bir tanesini paylasamama kavgasidir verilen. Bu 2 yasindaki alti bezli minik yaratiklar, paylasmama konusunda kesinlikle cok kararlidirlar. Gerekirse diger cocugun elindeki o harika! oyuncagi almak icin kendisini yerden yere atabilir, hasminin ustune saldirabilir, hic birsey yapamazsa tepine tepine aglayabilir. O anda laftan anlayacak durumda degildir zaten o 2 yasindaki, kendini dunyanin hakimi sanan alti bezli yaratik. Tamamen hasmin (eski arkadas, yeni hasim, 10 dakika sonra yine arkadas) elindeki o muhtesem objeye kilitlenmistir. Hedef "o benim olmali, o benim olmali". Tabii oyuncagi elinde tutup vermemekte direnen alti bezlinin de o an kilitlendigi tek sey "bu benim, bu benim" Biz hanim hanimcik oturup muhabbet eden annelerin de tabii etekleri tutusuverir bu hengamede. Ne de olsa ortaligi savas meydanina cevirenlerin annesiyizdir. Ilk once tatli tatli "bak oglum/kizim, paylasmak cok guzel, hadi ver oyuncagi arkadasina. Biraz da o oynasin. Paylasin, kardes kardes oynayin." diye ikna etmeye calisiriz. Ise yaramadigini gorup bir de oradaki diger insanlari gurultumuzle rahatsiz ettigimizi dusununce sinir katsayimiz da yavas yavas artmaya baslar. Yine de kendimizi zorlayarak "Hadi bebegim, cici ol, oyuncagi ver arkadasina. Ver o arabayla arkadas da oynasin biraz, paylasin." ya da "bak annecim, burda baska bir araba var, hem de kirmizi, ne guzel, hadi bununla oyna sen" diyerek son bir ikna hamlesi daha yapmaya calisiriz. Yok. Elde var sifir. Bir arkadasimin deyimiyle, "duvara konus, duvar daha iyi tepki verir" . O an kendini o oyuncaga adamis 2 yasindaki icin bu sozler pek de birsey ifade etmemektedir zira. Iste bundan sonrasi sizin sabriniza, annelik yetilerinize kalmistir. Herkesin cozum ya da cozumleyememe yontemi farklidir herhalde. ( Cozum bulabilenler yorum kismina yazarsa emin olun cok faydasi dokunur)

Iste boyle, 2 yas 4 bucuk aylik, cok kararli bir erkek cocugu annesinin hemen hemen her arkadas toplantisinda yasadigi bildik sahnelerden biri anlattigim.(Daha ne sahneler var ki anneler bilir ancak. Bugun ki bikac vukuatimiz jaluzi perdeyi bozmak, krem rengi koltuklara ispirtolu kalemle yazmak, cekmeceleri ve kitapligin alt rafini bosaltmak,..............) Oyle anlar oluyor ki, ne okudugunuz kitaplar, makaleler, ne de es dost tavsiyeleri fayda etmiyor. Siz tabii yine de cocuga guzel davranislari telkin etmeye devam ediyorsunuz o an ise yaramadigini bilerek ama bir umit, gelecege yatirim olur diyorsunuz. Sabrinizin yettigi yere kadar...

Bazen annelerin yuzunu gulduren vakalar da yasaniyor elbet. Cocugunuz ya da minik arkadasi, gayet sirin bir edayla hic zorlamadan elindeki oyuncagi verebiliyor. Ama dedim ya, bazen.

Dunyada bu kadar cok sevdigim ve fakat zaman zaman beni bu kadar cok kizdiran, hatta cildirtan baska bir varlik olmamisti hayatimda. Buna ragmen sacinin teline bir halel gelmesin istiyorsunuz. Nasil hem bu kadar masum, hem de bu kadar zalim olabiliyorlar, ben kestirebilmis degilim. 5 dakika once annenizden emdiginiz sutu burnunuzdan getirten alti bezli sipacik, 5 dakika sonra gelip sirin suratini suratiniza iyice yakinlastirip, sonra bi de opucuk konduruverebiliyor. Ve o an bittiginiz an oluyor :)

Bu gece karistirdigim bir aile dergisinde " Cocuga erken yasta paylasmayi ogretmek" baslikli bir yazi gordum. Yaziyi okuyunca, zaten bir suredir dertli oldugum mevzu da birseyler karalamak istedim. Simdi de asagida o dergiden bazi alintilar yapip, cevirecegim.

COCUGA ERKEN YASTA PAYLASMAYI OGRETMEK (1)

"Bir ebeveyn olarak, paylasmayi ogretmenin en iyi yolu, onun ne kadar zor birsey oldugunu hatirlamaktir diyebilirim.

Bazen yetiskinlerin cocuklariyla paylasma hakkinda konustuklarini duyarsiniz. "bak, paylasmak ne kadar eglenceli birsey. Gordun mu " derler. Ee, maalesef hayir.

Paylasmak her zaman icin cok eglenceli olmayabiliyor. Kucuk yastaki cocuklar icin de, bazi yetiskinler icin de eglenceli olmayabilir. Paylasmak iyi bir seydir. Iyi ve dusunceli bir davranistir, eglenceli olmasa da. Cocuga bu mesaj verilmelidir. Paylasarak arkadasliklar kurabilecegi ve onlarin da kendisiyle bir seyleri paylasacagi soylenmelidir.

Neden paylasmak bu kadar zor? Bu 'bir tane sana, bir tane bana' seklindeki sosyallikten yana davranis, erken yastaki cocuklarin gecirdigi egosentrik ( Benmerkezci, kendini merkez alan) doneme tamamen zittir. Eger cocugunuz 50 tane topun bulundugu bir odadaysa, o gercekten oradaki butun toplarin kendisine ait olduguna inanir. eger siz iceri girer ve toplardan bir tanesiyle oynamak isterseniz,o topu size vermesi, 50 tanesini vermesi kadar zordur. Bir topu vermesi, adeta elindeki hepsini vermesi gibi zordur bu yas donemi cocugu icin. Bu hic egleneceli degil, hic kolay da degil.

Yaklasik 3 yas civarlarinda, yavas yavas daha fazla yasam tecrubesi edinip, bu egosentrik (Benmerkezci) donemden siyrilmaya basladiklari zaman, paylasmayi kavramaya baslarlar. Ilk once aile, akraba ve kardeslerle, sonra da arkadaslari ve diger insanlarla paylasmaya baslarlar.

Bu gecis donemini kolaylastirmak icin onerilen bazi tavsiyeler sunlar:

Paylasmak istemeyip bagirip, cagirip tepinmeye basladiklari zaman dikkatlerini baska yone cekin. Oyuncak kavgasi yaptiklari an, paylasma hakkinda konusmak icin uygun zaman degildir. Ayrica oyuncagi ellerinden almak da cok iyi degildir. Dikkatlerini baska yone cekin, mesela "aa bak disaridaki kusa" diyin. Paylasma hakkindaki konusmanizi cocugunuzun sakin oldugu bir zamana birakin.
Cocugunuzu arkadasi evinize geliyorsa, cocugunuz icin cok onemli olan esyalari ortadan kaldirin. Bu onun icin ozel bir oyuncak ya da battaniye vs. olabilir. Bunlari ortadan kaldirdiginizda paylasma (paylasmama) kavgasi da dogal olarak cikmaz.
Cocugunuz bir esyasini paylastiginda bunun farkinda oldugunuzu ve desteklediginizi belli edin. Cocougunuz bir oyuncagini arkadasina uzattiyorsa "Aferin! Paylasman cok iyi bir davranis" deyin.
Paylasma kavrami, soyut bir kavramdir. Cocugun anlamasi zor olabilir. Cocugunuz bir paylasimda bulundugunda, dikkati bunun uzerine cekmek, "Aferin! Bak arkadasinla oyuncagini paylastin. Cok iyi." demek bu kavrami somutlastirip, cocugun anlamasina yardimci olur.........

.............................. seklinde devam ediyor yazi.

(1) Today's Family Magazine Lake County

Eski Bir Bayram Yazisi

2007-10-20T23:53:00.000-05:00

Bayram biteli bir hafta oluyor ama blogla hic ilgilenemdigim icin birseyler karalayamadim. Yillar once (tam hatirlayamiyorum kac yil gectigini ama 4-5 yil once galiba) yine bir bayram ustu gazeteye yazdigim bir bayram yazimi paylasmak istedim burada. Chicago'da yasiyorduk o zaman. Bayram kutlamasi haberi niteliginde yazildigindan bazi ayrintilari kesiyorum, biraz alinti yaparak yayinliyorum.

DOSTLARLA BERABER (BAYRAM)

Bir bayram daha geçti, gitti. Çocukluğumuzun bayram sabahlarını yaşayamadık belki. Yatağımızda, bir an önce bayram sabahına ulaşmak için kendimizi uyumaya zorlayamadık. Yepyeni kırmızı ayakkabılarımızı giymek için de sabırsızlanmadık besbelli. Komşu ve akrabaların ellerini öpüp, harçlıklarımızı toplamanın hazzını da yaşayamadık. Bir çoğumuz bayrama babamızın elini öperek de başlayamadık. Ama olsun, dostlarımız vardı bayram sabahı Chicago’da, birbirimize hem anne, hem baba, hem de kardeş olduğumuz dostlarımız. Çocuklarımızın teyze, amca hasreti çektiği bu uzak diyarlarda, varlıklarıyla bu eksikliği dolduran dostlarımız. Hiç aklımıza gelir miydi valizlerimizi yüklenip ana yurdumuzu terkederken, binlerce kilometre uzakta, bunca dost bulacağımız. Aklımıza gelir miydi aynı annelerimizin yaptığı gibi, dost ahbab ziyaretlerine elimizde bir tatlıyla gideceğimiz. Ya da evdeki tuzumuzun bittiğini en olmadık bir zaman da farkedince, bir parça tuz isteyeceğimiz komşularımızın olacağı yanımızda. Aklımıza gelmedi belki. Ama şanslıydık. Onlar vardı ve bayramda da yanımızdalardı. Chicago’da da bayram sabahı, dünyanın dört bir yanında olduğu gibi bayram namazının kılınmasıyla başladı. Biraz mutluluk, biraz özlem, biraz da burukluk vardı yüreklerimiz de. Chicago’da yaşayan Türk toplumu her zaman olduğu gibi.........................................................................................................................................................
...............................................................................................................................................................
.................... yazinin devamini yayinlamiyorum, bu kadar yeter

Chicago'yu anmisken, oradaki eski dostlari da anmamak olmaz. Tabii her ne kadar blogunu takip ediyoruz, bidi bidi bidi deseler de, yorum yazmakta tembellik gosteriyorlar. Bazilari da yazdiklarini ama yorumlarinin kayboldugunu iddia ediyorlar. Bakalim gunun birinde oradaki dostlar da sadece okumakla yetinmeyip bir kac satir karalayacak mi?? Ozledim sizi kizlaaarrr :)

Bir Guzel Ay

2007-09-17T00:14:00.001-05:00

Ramazan gelince insan Turkiye'yi daha da bir ozluyor. Hele de Istanbul'u. Sultanahmet'teki Ramazan etkinlikleri, mekanin manevi havasi, kitap fuari... Universite yillarimda Ramazan aylarinda giderdik Sultanahmet'e. Beyazit'tan yola revan olup, Divanyolu'nu arsinlayip, Cemberlitas'i gecip, Sultanahmet'e yurumek ayri bir keyif verirdi bana. Yillardir yasayamadigimiz tatlar bunlar. Ne sicak pide, ne ezan sesi, ne iftara yetismek icin kosusturan insanlar, ne o Osmanli yadigari camiileri susleyen mahyalar var burada. Ama ne var ki, yasadigimiz her yerde, gittigimiz her mekanda yeni seyler ogreniyoruz. Ehh sicak pide alacagimiz bir firin yoksa, yemek bloglarindan bir pide tarifi alip, evde yapiveriyoruz. Istanbul'u ozleyince de eskiden cektigimiz fotograflara bakiyoruz. Hem bugunu, hem gecmisi birarada yasatan mekanlariyla, Istanbul gercekten ruh sahibi, yasayan bir sehir. Iste o sevgili sehirden Ramazan'i hatirlatan kareler. (Her ne kadar gectigimiz yil Mayis sonunda Istanbul'un fetih kutlamalari sirasinda cekilmis olsalar da...)

(Sultanahmet Camii-Blue Mosque)

(Sultanahmet Meydanindaki meshur Alman Cesmesi)

Kuzenlerde Kahvalti

2007-09-07T12:04:00.000-05:00

Iste tatli bir tatil hatirasi... Bu yaz tatilinden biriktirdigim guzel anilari bloguma koymak istiyorum ki, hep gozumun onunde olsunlar. Istanbul'da kuzenlerimin bekar evinin balkonunda yaptigimiz guzel kahvaltilardan biri bu da. Bu yaz onlarin islerinin yogunlugundan fazla gorusemedik maalesef ama gecen sene bu kahvaltilarin ve muhabbetlerin sayisi cok daha fazlaydi. Istanbul'un gobeginde nadir bulunan tarla-bahce manzarasi esliginde. Sizi ozledim milleeeettt.... Ahh ahh keske siz de benim evime gelebilseniz de, ben de size boyle kahvaltilar hazirlayabilsem... Iste boyle, gonul muhabbet ister bu uzak diyarlarda, kahvalti bahane....

Bu arada hayiflandigim bisey var. Butun yaz boyunca canim ablacigimin ve annecigimin bize hazirladigi sofralardan birini bile fotograflamamisim, ona yaniyorum.

Yeni sayfa

2007-09-03T15:12:00.000-05:00

Dunya iste bu... Acisi, tatlisi birbirine karismis. Zaman zaman uzuntuler, zaman zaman mutluluklar caliyor kapimizi. Son haftalar sikintili gecti bizim icin. Turkiye'de bulunan kayinpederim hastalandi, esim bir gun icinde apar topar bilet bulup, Turkiye'ye uctu. Ama nasip olmayinca olmuyor, babasina yetisemedi. Nur icinde yatsin kayinpederim insaallah. Allah'tan geride kalanlarimiza hayirli, saglikli ve uzun omurler vermesini diliyorum.

Bloguma son gunlerde baktikca fazlasiyla karanlik ve koyu renkli gorunmeye baslamisti gozume. Belki de halet-i ruhiyemden dolayi. Biraz renklendirmek, aydinlatmak lazim diyerek baska bir template (sablon) secip kullanmaya karar verdim. 4-5 yil once Chicago'dayken web design dersi almis olmama ragmen, hepsini unuttugumdan, hatirlamaya calisip uzerinde ugrasacak kadar vaktim de olmadigindan, hazirda bulunan sablonlardan birini sectim. Tabii sablon degistirince, daha once yapilmis olan kisisel duzenlemeler, eklemeler puff! diye ucup gidiyor. Zaten fazla birsey yoktu ama dunyanin degisik ulkelerinden ziyaretcilerin geldigini gosteren minik haritamin gitmesine uzuldum tabii.

Bakalim bu yeni haline alisacak miyim blogumun Sevmezsem yine degistiririm artik.

Daralan gonul

2007-08-13T14:28:00.000-05:00

DARALAN GONUL

Cozulmesi zor bir bilmece gibi insan. Kimi zaman gonul ferah feza, kimi zaman kiyasiya bir karanlik, bir darlik. Herkesin olur kendini bogulacakmis gibi hissettigi zamanlari.Gonlunuz daralir, sanki dunyaya bir sis perdesinin arkasindan bakiyormus gibi hissedersiniz kendinizi.Sair zaman size gulumseyerek bakan dunya, suratini asmistir sanki. Yolculugun dunya duraginda kafaniz karismistir. Nasil da geciyor zaman? Nereden geliyorum? Nereye gidiyorum? Ne yapiyorum? Bu gonul nasil birsey? Bu kalp nasil da boyle hic sabit durmaz?? Bir suru soru ususur kafanizda. Huzur kacmistir bir kere, bazen ortada bariz bir sebep bile goremezken Yana yakila arar durursunuz. Huzur nerede? Annecigimin dizinin dibinde mi? Yine uzaklarda kalan memleketimin yemyesil bir bahcesinde mi? Cocugumun mis kokan saclarinda mi? Kendimi disarilara mi vursam? Sokaklarda, parklarda mi arasam huzuru? Ne yapsam da kurtarsam kendimi su mengenelerden der durursunuz. Bogaziniza bir yumruk gibi tikanan, nefes aldirmayan sikintiyi basinizdan atmak istersiniz. Hava hep gunesli olsa, bulutlar hic gogu karartmasa, butun perdeleri acsam da icerisi apaydinlik olsa diye diye care ararsiniz icinizin karanligina. Insaniz ya iste. Kimi zaman huzurun engin denizlerinde neseyle kureklere asiliyoruz, kimi zaman kasvetin bogucu havasinda bir dala tutunmaya calisiyoruz. Med-cezirlerimiz hic bitmiyor. Boylesine daraldigim bir zamanda internette acilan bir sayfada tam da benim hissiyatimi anlatan bir yaziya rastladim. Duymadigim, bilmedigim sey degil ama tam da o derde mubtela olmusken, devasini bulan hastalar gibi icime bir ferahlik yayildi. Iste tasavvufta kabz deniyor bu daralmaya. Kabz, ic darligi, tutulma, gerilme, cani cikacakmis gibi olma manalarinda sozlukte. Aslinda bu kabz hali, Allah'in Kâbız isminin bir tecellisiymis ve O'na yonelerek gecirilirse sonuclari itibariyle de guzel meyveler verebilirmis. Hastaligin tedavisinde ilk is onun ne oldugunu bulmaktir ya. Adi konulmayan, ne oldugu bilinemeyen hastalik daha bir tedirgin eder insani. Iste bu sikintilarin da ne oldugunu, neden oldugunu bilmek, tedaviye baslamak icin ilk adimi atmak gibi.Internet sitesindeki yazida soyle anlatiliyor kabz hali.

" Mevlânâ’nın ifadesiyle kalb, tecelligâh-ı ilahî deryasının sahilidir. O deryanın tecelli dalgaları devamlı kalb sahiline çarpar durur. Bunlar ışık tayfları gibi değişik şekil ve boylarda olurlar ve uğradıkları yerlerde kendi keyfiyetlerine göre değişik tesirler hasıl ederler. Bu dalgalardan bir kısmı Cenâb-ı Hakk’ın “Bâsıt” ism-i şerifinin tecellileri olarak gelir. Bâsıt; dilediği kuluna ihsan ve lütuflarını bol bol veren, ona güzel bir hayat, daimi saadet ve geniş rızık bahşeden demektir. Dolayısıyla, Bâsıt isminin tecellisi olan dalgalar kalbi inşiraha gark ederler. O engin deryanın bir kısım dalgaları da “Kâbız” isminden neş’et ederler. Kâbız ise; ihsan ve lütuflarını bazen kısan, istediği kulundan servet ü sâmanı, evlâd ü ıyâli, hayat zevkini, gönül ferahlığını alıveren manalarına gelir. Kâbız isminin tecellisi olan dalgalar kalbe gelip çarptığı zaman orada bir sıkıntı, bir kalak ve iç darlığı meydana getirirler.
Cenâb-ı Hakk’ın Kâbız isminin tecellileri mutlaka her insanda tesirlerini gösterir. İnançsız kimselerde bu tesirler, bunalım, stres ve buhran şeklinde ortaya çıkar; onlarda intiharlara sebebiyet veren sâik de çoğu zaman bu türlü bir kabz halidir. Mü’minlerde ise, her kabz bir teyakkuz faslı ve Mevlâ-yı Müteâl’e gönülden teveccüh çağrısıdır. İnsan mütemadiyen Bâsıt isminin mazharı olsa ve hep ilahî ihsanlarla karşı karşıya bulunsa, onun nimetlerin kadrini bilememesi, kendini salması ve nankörce davranması söz konusu olacaktır. O ard arda lutfedilen nimetlerin muvakkaten kesildiğini de görmelidir ki, onların kıymetlerini anlasın. Bu açıdan, bast halinde rahatça kulaç atıp ileriye doğru gidebilmenin zevkini duyabilmek için ara sıra kabza maruz kalmak ve bir tutukluk yaşamak da gerekmektedir.

Evet, Allah Teâlâ hem “Kâbız” hem de “Bâsıt”tır; insan irâdesinin nisbî bir tesiri olsa da, kabz u bast Allah’ın kudret, meşiet ve iradesine bağlıdır. “Allah hem kabz eder hem de bast eder.” (Bakara sûresi, 2/245) mealindeki ayet-i kerime de bu hakikati ifade etmektedir. Bütün varlık, O’nun kabza-i tasarrufundadır; semâlardaki burç burç gezegenlerden insanın kalbine kadar her şeyi dilediği zaman evirip-çeviren O’dur. Rasûl-ü Ekrem (sallallahu aleyhi ve sellem) Efendimiz’in “Kalb, Hazreti Rahmân’ın parmakları arasındadır; onu halden hale çevirir ve ona istediği şekli verir.” sözü de bu gerçeğin bir buudunu hatırlatmaktadır. Allah Teâlâ, Kâbız ve Bâsıt isimleriyle dilediği zaman kalbi öyle sıkar ve onu öyle ihtiyaçlara boğar ki, artık O’ndan gayri hiç kimse kalbi inşiraha kavuşturamaz ve onun ihtiyaçlarını gideremez.. istediğinde de kalbe öyle genişlik ve inşirah verir ve onu öyle ihsanlarla şereflendirir ki, gayrı o hiç tasalanmaz ve hiçbir şeye ihtiyaç duymaz."

Yazinin devaminda gonul darliginin careleri de anlatiliyor. Izdirap ceken hastalarin dogru ilaci bulduktan sonra rahatlamalari gibi, Allah'in butun sikintida olanlarin sikintisini giderip rahatlatmasini diliyorum.

http://www.herkul.org/kiriktesti/index.php?herkultools=e5d1c2bb424f1dc4a14bda281866c0f6

Şehirde Yaşam

2007-07-30T16:35:00.000-05:00

ŞEHİRDE YAŞAMA SANATI KURSLARI

Keşke İstanbul'da 'Şehirde Yaşama Sanatı' kursları düzenlense ve İstanbul'da yaşayan herkesin katılması mecburi olsa. Hatta kurs sonunda başarılı olamayanlar şehirden uzaklaştırılsa... Herhalde o güzelim kent daha bir yaşanılası olurdu. Maalesef birçoğumuz şehirde hele de büyük şehirde yaşamanın adabını bilmiyoruz. Aslında maalesef insana ve yaşadığımız çevreye saygı duymayı da beceremiyoruz. İstanbul kozmopolit bir şehir. Gürültü kirliliği had safhada. Hani derler ya 72 buçuk milletten insan yaşıyor diye. Öyle bir yer.. Hani çeşitlilik iyi hoş, renk katıyor şehre ama bu şehre akın eden insanlar hala kendi köy ve kasabalarındaki yaşantıyı yaşamaya çalışıyor. Köy ya da kasaba yaşantısını aşağıladığımdan dolayı değil bu sözlerim. Oralarda yaşam büyük şehre benzemez. Kocaman bahçeler içindedir evler. Büyük şehirdeki gibi dipdibe, burun buruna apartmanlarda yaşamaz insanlar. Köyde kasabada, sesimiz komşuları rahatsız edecek, gürültümüz gidecek tasası yoktur. Ama İstanbul gibi bir şehirde öyle mi? Sokakta öksürseniz sesiniz en az beş on apartmanın ön tarafa bakan dairelerinden duyulur. Hele de yaz geceleri açık pencerelerden odaya dolan gürültü... Tatilimin İstanbul ayağında en çok sokağın gürültüsü yordu beni. İnsanların sanki bu şehirde sadece kendileri yaşıyormuş gibi davranmaları çileden çıkarmaya yeter galiba insanı. Hele de yatak odanız sokağa doğru bakıyorsa. Gecenin 12' sinde, 12 buçuğunda insanların camdan cama bağıra çağıra muhabbet etmeleri, balkonlarda gecenin bir yarısı yüksek sesle söyleşip gülüşmeleri, kim tatile Bodrum'a gidecekmiş, kim tatilden geri dönmüş havadisleri... Gecenin 1'inde müziğin sesini sonuna kadar açıp arabasıyla sokaktan bangır bangır geçen düşüncesizler, kazandıkları maçı arabalara doluşup, korna çalıp bağıra çağıra kutlayan, bununla kalmayıp silah atan şehir magandaları... Gittikleri gezmeden çoluk çocuk geç saatte dönen gürültücü aileler... Gece gündüz demeden evlerinden bütün sokağa yayın yapan müziksever gençler ve daha neler neler...

Haftasonu olsa bir derece anlayışla yaklaşılabilir belki ama haftaiçi gecenin 12 buçuğunda, herkesin uyumaya çalıştığı bir zamanda, camdan cama, sokak ortasında yüksek sesle muhabbet neyle açıklanabilir bilemiyorum. Çok sesli hanımları uyardığımda ise aldığım cevap hayli enteresan. 'Suna bak yaa, mahallenin düzenine karışıyor!' Herhalde düzensizliğin düzen kabul edildiği bir şehir olsa gerek burası.

Korna çala çala, silah ata ata, 2 yaşındaki bebeleri korkudan çığlık çığlığa uyandıra uyandıra yoldan geçen sporsever! gençleri, telefonla defalarca karakola haber verdiğimiz halde, pek bir sonuç alamadığımızı da eklemek yerinde olacak sanırım.

Velhasıl, o güzelim şehrin, o asırlardır örselene örselene yıpranmış ama hala ayakta durmaya çalışan nazlı İstanbul'un hali pür melalini anlatmaya kelimeler yetmez. Adeta kötü koca eline düşmüş güzeller güzeli, iyiler iyisi, yaşadığı imtihanına sabretmeye çalışan bir gelin gibi İstanbul... Kıymetini bilmeyenlerin eline düşmüş bahtsız bir çiçek. Kıymet bilmeye çalışanların da emeklerine destek olmuyor bir kısım İstanbul halkı maalesef.

ÇÖPLERİNE SAHİP ÇIKAMAYANLARIN ŞEHRİ

Sultanahmet cennetten bir köşe sanki. Öyle huzurlu, öyle güzel. Belediyenin çevre düzenlemesi de iç açıcı. Ama gelin görün ki çevredeki yeşilliklerin, bahçelerin, çiçeklerin arasına ne yiyip ne içtilerse, bütün çöplerini atmış insanlar. Etrafta hiç çöp kutusu göremiyorsan bile çöpünü elinde tut, cebine, çantana filan koy ama sokağa atma ey insan! diye haykırası geliyor bu garibin. Bizim yüreğimizi yakan bu manzara, geçtiğimiz haftalarda Türkiye'yi ziyerete gelen ve hayran kalan Amerikalı dostlarımızın da hayretine mucip oldu. Şaşırdılar, sordular 'neden?'. Açıklayamadık... Varın sokaklardaki, denizlerdeki çöpleri, pet şişelerini siz açıklayın!

BİLİNÇSİZ ANA-BABA EŞİTTİR BİLİNÇSİZ YETİŞEN YENİ NESİL

Bir süre önce şahit olduğum bir manzara maalesef bilinçsiz anne babaların elinde yetişen bazı çocukLarın da gelecekte bu hassaSiyeti taşıyamacağı gerçeğini gösterdi bana. Kaldırımda önümde hararetli hararetli konuşarak giden bir çift ve yanlarında 5-6 yaşlarında bir kız çoçuğu. Çocuk bi ara elindeki çöpü göstererek 'napiyim bunu?' diye sordu annesine. Kocasıyla sohbete dalmış kadın da kısaca 'at' diyerek geçiştirdi çocuğu. Çocuk da attı tabii elindeki çöpü kaldırıma. Artık daha ne söylenir bunun üstüne?

İstanbul anlatılmaz yaşanır galiba. Bütün o eşsiz güzelliklerini gölgeleyen çirkinlikler de olmasa. (Şuan saat 1.27 ve son ses arabesk müziğini açıp sokaktan geçen bir arabayı daha kaydettik)

Evet yazılacak şeyler, söylenecek sözler bitmez İstanbul'un bu dertleri üzerine... Siz ne dersiniz bilmem ama ben uzun zamandır kafamı 'Şehirde Yaşama Sanatı' kurslarına takmış bulunuyorum.

Kapadokya

2007-07-29T09:19:00.000-05:00

PERİLİ ŞEHİR YA DA GÜZEL ATLAR ÜLKESİ

Kapadokya'ya daha önce hiç gitmemiştim. İlk defa gidilen yerlere, ilk defa görülecek şeylere karşı duyulan o tatlı merak, o bildik heyecan sarmıştı beni. Şehre gece vardık. Havaalanı ile kalacağımız hotel arasında epey bir mesafe vardı. Sakin ve temiz hotel odasında, açık pencerelerden gelen tatlı esintiyle güzelce uyuyup dinlendik. Sabah kahvaltıdan sonra yola çıktık. Peribacaları gerçekten çok başka. Öyle heryerde görülecek şeyler değil. Adeta Yaradan'ın imzasını görüyorsunuz, görmek isteyene heryerde göründüğü gibi...

Ürgüp ve Göreme'yi gezdik, bol bol fotoğraf çektik.

Kapadokya Persçede 'Güzel atlar ülkesi' anlamına gelirmiş. At değil ama deve gördüm çevrede. Turistik amaçlı kullanılıyorlar sanırım

Bundan 60 milyon yıl önce, Erciyes, Hasandağı ve Güllüdağ'ın püskürttüğü lav ve küllerin oluşturduğu yumuşak tabakaların milyonlarca yıl boyunca yağmur ve rüzgar tarafından aşındırılmasıyla (aşındırtılmasıyla :) ortaya çıkmış peri bacaları.

Bu kare de Derinkuyu yeraltı şehrinden. Yaklaşık 100.000 kişilik bir topluluğun barınma, yeme, içme, ibadet, savunma ihtiyacını karşılayabilecek düzeyde bir yeraltı şehri. Şarap üretimi yapılabilen, içinde su kuyusu ve ahırlar bulunan yeraltı şehrinin 18-20 kat olduğu bilinmekte. Bu katlardan sadece sekizi temizlenerek ziyarete açılmış. Yaklaşık 52 havalandırma bacasına sahip bu şehrin ziyarete açılan 8 katını bile gezmek epey vaktimizi aldı. Yerin altına doğru ilerledikçe zaman zaman bizi zorlayan daracık tünellerden geçtik, merdivenlerden indik. İçerisi epey serindi. Bu fotoğraftaki oda eğitim ya da ibadet amaçlı kullanılıyordu, rehberimiz anlatmıştı ama çok net hatırlamıyorum. Daracık dehlizlerde, karanlık odalarda kimbilir neler yaşanmıştır. Bazı insanları hapsettikleri daracık, karanlık, mezar gibi yerleri ürkütücüydü.

Temmuz 2007

2007-06-29T09:56:00.001-05:00

SICAAKKK! ÇOOOK SICAK ...

Evet, Türkiye'nin gündemine sıcaklar oturdu. 3-4 haftadır Tekirdağ'daydım. Geçen hafta, çok özlediğim İstanbul'a geri dönmüştüm ama bu dönüş öyle pek zevkli olmadı. Öyle bi sıcak bastırdı ki, herkesin basından da takip ettiği gibi son 70 yılın en sıcak günlerini yaşadık, yaşıyoruz da galiba hala. İşte İstanbul'da yaşamaya ancak 1 hafta dayanabildim ve oğlumu, yeğenimi alıp doooğru Tekirdağ'a annemlere koştum.Ablacım da okulu kapanınca gelecek inş.Yolda, 6 yaşındaki yeğenim bile sıcaktan o kadar bunalmış olmalı ki ''Teyzee! Keşke kar yağsa. Ben kışı çok özledim' diye söylendi. Akşam eve girince dört bir yandan açılmış pencerelerden içeri süzülen serin rüzgar, uçuşan perdeler sıcaktan ve stresten gerilmiş sinirlerime doğrusu çok iyi geldi. Tekirdağ bugün de serin sayılır. Yani 30 dereceye ne kadar serin diyebilirseniz. Annemlerin evi ki yazın bile serin ve esintili olmakla bilinir, o çok sıcak günlerde kaynamış. Annem termometreli bi saati pencerenin önüne koyduğunda sıcaklığın 50 dereceyi bulduğunu,hatta saatin geçici bir süreliğine kararıp şaşkına döndüğünü anlattı. Salonun pencereye yakın bir köşesinde de 36 dereceyi bulmuş sıcaklık. İste bizim evin ölçümleri böyle. Buralar da sıcak olur yazın ama bu kadarını Trakya halkı da uzun zamandır görmediğinden herkes sudan çıkmış balığa dönmüş durumda. İnsanlar adeta yaşam mücadelesi veriyor. Babam bikaç gün önce klima almaya gitmiş ama servisleri çok yoğun olduğundan hala gelen giden yok. Bekliyoruz... Neyse ki gece 29, bugun de 30 derece sıcaklık var evde. Nefes alınabiliyor en azından. Allah sonumuzu hayır etsin... İnsanoğlu ne kadar aciz...

Uzmanlar, aşırı sıcaklarda vücutta hormonal değişiklikler görüleceğini belirterek, “Sıcak havalar insanları daha sinirli hale getiriyor. İnsanlar daha asabi oluyor” diyorlarmış. Gerçekten de öyle..

2007-05-19T06:08:00.000-05:00

İSTANBUL MANZARALARI

PAZARLAR, SOKAKLAR, İNSANLAR

Rengarenktir İstanbul pazarları. Her semt pazarının ayrı bir havası vardır. Kimisi sosyete pazarı, kimisi halk pazarı... Bağırıp çağıran pazarcılar, her serginin başında bir hazine bulmuşçasına heyecan içinde eşyaları karıştıran müşteriler, simitçiler,yaşlılar, gençler,bebek arabasıyla pazara gitme gafletinde bulunmuş taze anneler,yankesiciler, daha neler neler..

Sebze- meyvenin her türlüsüne rastlarsınız İstanbul pazarlarında.. Domatesler mis gibi kokar, dolmalık biberler Amerika`da bir adam doyuran o koca biberlere inat küçücük minicik,körpeciktir...Meyveler, zeytinciler, ürünleri pek de hijyen görünmeyen peynirciler... Ama İstanbul pazarlarının asıl renkli yanı giyim kuşam kısmıdır. Kadıköy`deki Salı pazarı, Bakırköy pazarı gibi pazarlar daha çok giyim eşyalarının renkliliği ve çeşitliliğiyle ünlüdür. Ayakkabıcılar, çantacılar, her türlü markanın taklit ürünleri, ihracat fazlası kıyafetler, parfümler, gözlükler... Yok yoktur İstanbul pazarlarında...

Fatih`teki Çarşamba pazarı ve Fındıkzade`deki Cuma pazarı uğrak yerlerimden oldu son 10 gündür. İkisinin de Salı pazarından eksiği yok, fazlası var. İğne atsanız yere düşmez.Fiyatlar derseniz her telden çalıyor.. Mağaza fiyatlarını geride bırakmayan ürünler oldğu gibi, 3 buçuk liraya badi, 6 liraya etek, 5 liraya eşarp dahi bulabilirsiniz. Züccaiye ürünleri bilhassa plastik ve porselen mutfak eşyalarında müthiş bir renklilik sözkonusu.

RENKLİ ŞEHRİN PEK DE RENKLİ OLMAYAN MANZARALARI

Herşey iyi hoş da, bizler pek hoş değiliz gibime geldi yine bu sene. Bazı insanların birbirine karşı tahammülsüzlüğü, sabırsızlığı, mahalle ağzıyla konuşmalar, hakaretler `eyvah` dedirtip, dudak ısırtıyor insana. Satıcıların birçoğu `müşteri velinimetim değildir` diyor adeta; zira sergideki eşyaları karıştırıp kendine göre birşeyler bakan müşteriyi fena halde azarlayabiliyorlar zaman zaman. Pazara gitme hevesiyle bebek arabasıyla kalabalığa dalan genç anneler, kalabalıktan bunalmış bazı teyzelerin direkt hedefi olup, bir güzel paylanıyorlar. Minik oğluma evde annem baktığı için şükrediyorum kendi kendime..

Bu kadar kalabalık biraraya gelir de, yankesicilere gün doğmaz mı? Geçen yıl bir genç kızın cep telefonunu alıp kaçmaya çalışan bir yan kesicinin kızlar tarafından bir güzel pataklandığına şahit olmuştum. Geçtiğimiz gün de alışveriş yaparken çantası kesilen ama bunun farkında bile olmayan bir kadın, yankesicilerin mağduru oldu. Kimbilir daha kimlerin canı yandı. Ee kolay değil,`mal canın yongasıdır`diye boşuna dememişler. Benim de üniversite hayatımın ilk yılında tramvay da başıma gelmişti bu iş. Hiç anlamadan çantamdan cüzdanımı nasıl alıvermişler bilemiyorum. Keşke yeteneklerini hayırlı işlerde kullansalar...

YİNE DE VATAN, İLLE DE VATAN

Evet, memleket bu olumsuzluklara rağmen hala güzel... Ben insan ilişkileri konusunda avam tabirle biraz `tırsmış` olsam da, alışveriş yaparken pazarda da, mağazada da her an ekşi bir yüzle karşılaşmaktan çekinir olsam da, trafikte arabayı üstüme üstüme süren sürücülere sinir olsam da,yine de Turkiye cok güzel, shish kabab harika, Turkish delight nefis, Süleymaniye huzurlu, bogaz püfür püfür...

2007-05-15T03:26:00.000-05:00

GÖKYÜZÜNDEN NEW YORK

Daha önce New York`a birkez gitmiştik ama bu şehri (ya da eyaletin bir kısmını) gökyüzünden ilk görüşüm oldu. Daha önceki Türkiye seyahatlerimde Chicago üzerinden aktarma yapıyorduk. Küçük uçağın penceresinden Manhattan görünmeye başlayınca beni bir telaş aldı. Bu güzel kareleri kaçırmamalıydım amma ve lakin yanımdaki yaramaz oglumla, çantanın dibindeki fotoğraf makinesini çıkarıp pilleri takana kadar epey bir vakit kaybetmiş oldum. Fotoğraflarda Manhattan(uzaklardan),Brooklyn, Long Island, JFK havaalanı yakınları ve Atlas okyanusu kıyıları görünüyor. İşte yakalayabildiğim karelerden bazıları...

Sag köşeden ortaya dogru uzanan kara parçası Manhattan,tabii cok uzaktan çekebildiğim için gökdelenler hayal meyal görünüyor.

Atlas okyanusu kıyıları...

Türkiye'deyim

2007-05-10T18:18:00.000-05:00

MEMLEKET HAVASI

Bize epey uzun gelen yorucu bir uçak yolculugundan sonra cok şükür memleketimize ve sevdiklerimize kavuştuk...

(Fotografı gecen yıl geldiğimde kuzenim cekmişti.Gülhane Parkı`ndaki Tepeüstü çay bahçesi.Sanırım Nisan ayı ya da Mayıs başıydı,epey üşümüştük o gün. Nefis bir İstanbul manzarası var. Bu yıl henüz gidemedik.)

Nice yillara

2007-04-25T22:47:00.000-05:00

NICE MUTLU YILLAR DILERIM ABLACIGIM!

Eveeetttt 25 Nisan canim ablacigimin dogum gunu. Guzel ablacigima, Rabbim'den sevdikleriyle beraber gecirecegi nice mutlu, huzurlu ve saglikli uzun yillar dilerim. Iki cihanda da mutlu ol ins bitanem. Gecen yil dogumgunu pastana iki gun gecikmeyle yetisebilmistim. Hala tadi damagimdadir. Bu sene de bi dilim ayir diyecegim ama gelene kadar bayatlar. Napalim, kismet..

Eveet, gelelim blogumun hal-i pur melaline. Herkes sitem etmekte hakli tabii. Neredeyse 1 ay gecmis son yazimin ardindan. Ama bastan soylemistim bu gazeteci tembel gazeteci diye. Sevgili arkadaslarim sagolsunlar, kimisi siteyi basmayi dusunuyor, kimisi tembellik kardesi olduk diye seviniyor (di mi Baharcim??Ben de senin sayfana gelince hala eski postu gorunce mutlu oluyordum canim, bil mukabele yani; amma velakin benden hizli cikip yenilemissin)...

29 Mart'taki postta, buralara bahar geldi demistim. Cok gecmeden kis geri geldi o baharin ustune.(Zehra'nin da dedigi gibi :) Balkonumuzun kenarindaki kucuk agacin yesermis yapraklari kurudu, kavruldu. Sonra tam yeniden bahar geldi derken, yine soguklar bastirdi. Geceleri bardaktan bosanircasina yagan yagmurlar, serin hava...

Son zamanlarda 'evdeki gazeteci'ye bi haller oldu. Bilhassa Chicago yillarinda ve bebek oncesi zamanlarinda 'bilgisayarim benim canim, arkadasim, dostum filan diyerek, internetle yatip, internetle kalkan gazeteci gitti, yerine bebek sallayip yatan, sabahlari can hiras feryatlarla 'annneee' diye uyanan (sanki ne varsa o kadar bagiracak) bi sevimli yaratikla kalkan bi gazeteci geldi. Yani yaklasik iki yildir bu boyle de, son zamanlarda bilgisayar ve internetten iyice uzaklasir oldu evdeki gazeteci. Yani bunun sebebi emektar masaustu bilgisayarin gocmesi, sonra tamiri, sonra yeniden minik sevimli! yaratigin eziyetlerine dayanamayarak 'artik ben yokum'demesi, 'sen yoksan ben de su kalu beladan kalma antika laptopla yetinmesini bilirim diyen 'evdeki gazetecinin' yine evdeki minik yaratigin yeni icraatlari sonucunda avucunu yalamasi olabilir ki soyle; antika laptopun antika tuslari minicik, ufacik, kucucuk parmaklar tarafindan hergun biraz daha fazla sokulup, neredeyse tek disi kalmis canavar haline getirildiginden, artik bilgisayarda yazi yazmak eziyet haline gelmis bulunmakta... ve bunlarin da otesinde gazetecinin bilgisayar basinda artik cani sikilmakta.

Bak yine yoruldum, belim,bacaklarim agrimaya basladi masa basinda. Bizim sevimli yaratik (geceleri aglaya bagira uyandiginda o kadar da sevimli gelmiyo ama neyse) beni cagiriyo. Bu cocuklar gecenin bi vakti ne diye kalkarlar ki???

Buralara da Bahar Geldi

2007-03-28T23:11:00.001-05:00

Havada mis gibi bir koku var... Birkac gun oncesine kadar kupkuruydu dallar. Simdiler de ise hayat emareleri taptaze tomurcuklar yuzlerini gostermeye basladi. Hep dusunurum, bahar ayi acaba cennete en cok benzeyen mevsim midir diye... Belki de oyledir bilemem ama apacik gorunen bisey var ki, o da; yeniden dirilisin en buyuk emaresi oldugu. Heryil taptaze bahar meltemleri ve kuru dallarda patlayan tomurcuklar, topraktan yuzunu cikaran tohumlar, adeta 'birgun oleceksiniz ama oyle bir gun gelecek ki, o zaman da yeniden dirilecesiniz' diye mujde veriyor.

Gecen gece, herkes uyuduktan sonra balkona ciktim. Ne enfes bir havaydi. Ilik ve sakin bahar gecesi, bir fincan cay, yaninda guzel bir kitap, karsimda tomurcuga durmus agaclar ve tatli bir huzur...

Buralardan bir yazar gecti..

2007-03-28T22:15:00.000-05:00

Evdeki gazetecinin objektifine yaklasik bir ay kadar once yansiyan bir fotograf bu da. Dedim ya, evdekigazeteci cok tembel oldugundan, haberi vaktinde vermeyip, bayatlatiyor maalesef.

Evet, aradan yaklasik 1 ay gibi bir sure gecti ama ancak yazabildim. Yazar Vehbi Vakkasoglu buradaydi .Bir universitenin konferans salonundaki konusmasini buyuk bir zevkle dinledik. Canakkale Ruhu'ydu konusmasinin konusu. Daha once de bahsettigimiz Canakkale kahramanlarinin fedakarlik ve kardeslik duygularindan bahsetti. Icimize isleyen yasanmis orneklerle... Ve bugun bu ruha ne kadar da cok ihtiyac duydugumuzu ifade etti yazar. Cikista kitaplarini imzalarken, biz de duramadik, minik oglumuz ve benim icin birer kitabini imzalattik. Diline, kalemine saglik muhterem yazarin.

Ben birkac kitabi haricinde diger kitaplarini okumamistim ama kendisi ve eserleri hakkinda web sitesinden epey bilgi edinebildim. Radyo programlarini da dinlemek nasip olmamisti ama ilk firsatta dinlemeye calisacagim. iIgilenenler icin link asagida.

http://www.vehbivakkasoglu.com/index.php

2007-03-18T22:39:00.000-05:00

CANAKKALE GECILMEZ

''Şu Boğaz harbi nedir?

Var mı ki dünyada eşi?

En kesif orduların yükleniyor dördü beşi

Tepeden yol bularak geçmek için Marmara'ya

Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya

Ne hayasızca tahaşşüt ki ufuklar kapalı

Nerede, gösterdiği vahşetle bu bir Avrupalı''...

Mehmet Akif Ersoy

2007-03-18T00:47:00.000-05:00

- Bir arkadasa veda ederken, bir baska arkadasimizin da mezuniyetini kutladigimiz, bir yandan huzunlenirken, bir yandan da eglendigimiz, biraz da belki dagittigimiz bir gecenin ardindan... Iste hayattan bir kare daha..

---Alistigimiz yuzlere, isindigimiz dost kalplere veda etmek ne zor degil mi? Kimi zaman giden biz oluyoruz, kimi zaman da kalan... Ama her halukarda da bizi bekleyen, ayrilik. Birlikteyken gecirilen zamanlarin kiymetini bilemedigimiz gercegi, en cok da ayrilirken yuzumuze yuzumuze carpiyor. En son ayriligimizi yasarken, giden biz olacagiz... En buyuk mesele de zaten bu son ayrilikta gule gule gidebilmek degil mi?... Ama gitmelerin yeni kavusmalari, tatli vuslatlari da beraberinde getirecegini umid etmek de en buyuk teselli...

Sen de gule gule git guzel arkadas. Yolun acik olsun...

Haftasonundan iki film

2007-03-12T23:41:00.000-05:00

Haftasonu izledigimiz iki film.
Ilki Bush'la baskanlik yarisinda once kazandigi soylenerek Amerika Birlesik Devletleri baskani olarak ilan edilen, sonra da enteresan bir sekilde onun degil de Bush'un kazandigi bildirilen (Florida olaylari...) Al Gore'un hazirladigi "An Inconvenient Truth, Global Warning" adli belgesel film. Kuresel isinmanin dunya capinda bir problem olarak kabul edilmesini saglamak icin hazirlanmis filmi, belgesel severlere ya da konuya ilgi duyanlara tavsiye ederim. Kuresel isinma konusunda genis bir bilgiye sahip olmamakla birlikte, sanirim dunyada, Amerika'da ve kendi ulkemizde bunun etkilerini goruyoruz. Istanbul'daki yegenim bugun telefonda 'kar yagacak, kartopu oynayacagiz teyze' diye hayal kuradursun, kis gecti, bahar geldi Istanbul kar yuzu gormedi. Sonumuz hayir olsun diyelim.

Burada da oldukca yumusak bir kis gecirdik, Subat ayindaki 2-3 cok soguk haftayi saymazsak.

Diger film ise " Stranger than Fiction". Yine 2006 yapimi bir film. Biz filmleri oglumuz dogdugundan beri sinemaya gidemedigmiz icin geriden takip ediyoruz. Gerci pek de eski sayilmaz bu film de. Bir vergi burosu mufettisi olan Harold Crick birden kendisinin yazilmakta olan bir hikayenin konusu (kahramani) oldugunu farkediyor. Yazarin sesini sadece kendisi duyuyor. Roman bir anda is ve ozel hayatini etkilemeye basliyor ve sonra yazarin bu roman kahramanini yani kendisini romanin sonunda oldurecegini farkediyor. Bir dizi olaylarla gelisen ilginc sayilabilecek bir film. Sinema yorumcusu degilim, cok fazla bisey yazamam ama Hollywood sakinlerinin hayalgucu iyi isliyor.. ne diyim..

Kitap okumalari- Istanbul Geceleri

2007-03-05T23:52:00.000-06:00

Son zamanlarda okudugum kitaplardan bahsetmek istiyorum. Ruya sehir Istanbul'u anlatan, ama eski Istanbul'u anlatan bir eser, Istanbul Geceleri. Samiha Ayverdi'nin zarif ve icten bir dille 1952 yilinda yazdigi ve o tarihten 40 yil oncesini biraz da hasretle anarak anlattigi kitapta eski Şehzadebaşı, Bayezid, Süleymaniye, Üsküdar,Aksaray,Beyoglu,Adalar,Çamlıca ve daha bircok taninmis Istanbul semti tarih sayfalarinin icinden cikip gozlerinizin onunde arz-i endam ediyor. Ayverdi,kitabi kaleme aldigi 1952 yilinda bile eski Istanbul'a hasret duyduysa, acaba o her semti ayri guzel sehrin bugunku hal'i pur melalini gorse ne hisseder, ne derdi? Oturur bir kitap daha yazar miydi? Kimbilir...
1993 yilinin Mart ayinda vefat eden yazari rahmetle aniyorum.
Istanbul Geceleri'nden bir alinti:
" Istanbul tiryakiligi.. buna insafli olup da Istanbul hastaligi da desek olur. Iptilanin bir derecesi vardir ki artik bize zevk yerine istirap verir. Fakat bu oyle bir istiraptir ki, bedelini hicbir zevkin dudaginda bulamayiz. Belki de bu yuzden bir Istanbul tiryakisi, icinde dogup buyudugu bu sehrin heyecani afetine yakalanmis samimi bir Istanbul divanesidir."
Zaman zaman kitaptan baska alintilar da alip yayinlamayi dusunuyorum. Okunulasi kitaplardan biri diyebilirim.Universite kutuphanesinin Turkce kitaplar bolumunde de bulunan bu kitabi istegim ustune beni kirmayarak odunc alip getiren Zehra arkadasima da buradan coookkk tesekkurler ediyorum.

Guzelim Bogaz ve Rumeli Hisari

2007-02-16T20:30:00.000-06:00

2006 yazinda cektigim fotograflardan. Anadolu Kavagi'na cumbur cemaat ailece giderken

Istanbul oyle buyulu ve insani kendine baglayan bir sehir ki... Adim adim butun sokaklarini gezsem yine de doymayacakmisim gibi geliyor. Hele o tarih. Ne yana baksam gordugum o yasanmislik! Tarihi mekanlarda hep zamana yolculuk yapmak istemisimdir. Yazin Istanbul'un fethinin kutlandigi siralarda oradaydim. Gosterilere yetisemedim ama sonrasinda annem, kuzenim Imran ve minik oglumla surlarin dibinde yuruduk, fotograflar cektik. Kimbilir neler yasanmisti o surlarin dibinde 1453 senesinde. Ulubatli Hasan bayragi tam olarak nereye dikmisti acaba?? Bir televizyon ekranindan seyreder gibi seyretmek isterdim o gunleri...

Ya o guzelim bogaz kenarina serpistirilmis saraylar, yalilar.. Oralarda yasanan tarihi, gecmisin Istanbul'unu, Istanbul'un gecmiste kalmis o insanlarini gormek isterdim... Topkapi Sarayi'nin bahcesinde dolasirken, kim hayal etmez orada yasanan Osmanli'nin en ihtisamli ve guzel gunlerini... Kim istemez seferden donen padisahi atinin ustunde seyretmeyi...

Bunlar simdilik olabilecek seyler degil tabii ki ama sanirim Istanbul'u bir bilenle gezmek, Istanbul'un tarihine, gecmisine vakif bir insanla yeniden Istanbul'u kesfetmek guzel olurdu.

Istanbul

2007-02-16T17:52:00.000-06:00

Ozledigim sehir

Aslinda 2006 yazinda cektigim bir fotograf. Makinenin tarih ayarini duzeltmedigim icin 2000 yilini gosteriyor.

Ne guzel soylemis sair... en sevdigim Istanbul siirlerinden biri...

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;

Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.

İçimde tüten birşey; hava, renk, eda, iklim;

O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.

Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;

Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.

Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,

Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale.

İstanbul benim canım;

Vatanım da vatanım...

İstanbul,

İstanbul...

Necip Fazil

2006-12-12T01:00:00.000-06:00

Yasadigim sehir...

Bahar aylarinda cektigim sehrin goruntusu